< من و شب و غم و تو>

 .: من و شب و غم و تو :.

(وخدايي كه در اين نزديكي است )

www.pesareshabebarany.persianblog.ir


هيچ کس نمي تواند بند اسارت از پايت     بگسلد تو خود صيادخودي و من چگونه مي توانم آزادت کنم؟ تو خود بند بگسل و رها     شو! تو عاشقي بر زنجيره هايت و آزادي از من مي طلبي؟ چه خواهش عبثي...! و تو     همچنان بندها مي افشاني به همان راه مي روي همان آدم گم گشته اي وهمان گياهان     را باغباني... که مي تواند تو را نجات دهد؟ چرا کسي بايد تو را ناجي باشد؟ ...     وقتي به تو نزديک ميشدم از خودم مي پرسيدم: که خود را ميشناسم يا نه وقتي از تو     دور مي شدم دريافتم که فصل عاشقانه هاي اين ديار گذشته گذشته گذشته آري مهربانم     گذشته! ... آهاي پدر روحاني...گوش کن اين منم... حميد ... پسري از جنس ارديبهشت لايزال که از جاده مي آيد و     رهسپار جاده است پس تا فرصت باقيست... بگو با کدام اشتياق به روياهايم دل     بسپارم با کدام تدبير گره از کارم بگشايم؟ تو بگو پدر روحاني...تو     بگو!


 
و کمی زندگی 14
 
 

  و کمی زندگی 14

 و این است سبک جدید زندگی ایده آل من :

شب ها دیازپام و صبح ها لورازپام و حجم سنگین معده ی مرا چیزی جز مرفین میسر نیست ...

آری این منم پسری از نسل درد ....

از نسل شیون های بی دریغ یک زن حامله در جاده ای تاریک ...

 از نسل چادرهای به گل نشسته  در سنگینی وزن حمل ...

از نسل خواب های پر از واهمه ی دردِ  زا ...           

از نسل گریه های پر واهمه ی مادری بر عزای نطفه ای در بطن ، از سر اجبار ...

 از نسل فریاد های بی صدای درونی پر از سورئالیسمی باطل و نهیلیسمی غالب !!!

... و این چنین زار گریه های به خون نشسته ی مرا چیزی جز قلم نشاید و باورهای به گل نشسته ی انبوه درون را چیزی جز سکوت نباید .

سکوتی نه از سر اجبار ؛ از سر مزاح ... مزاحی بر بایدهای مزحک بودن...

آه که نسلی است پر اندوه و کم باران ...

صدای خرناس پنجره ها از فرط خواب ، کر کرده است گوش آسمان را و باران هنگامه اش را بر سر قبر کودکی آوار می کند که بر سر چهار راهی مریم می فروخت . مریمی به  سرخی خون دل و معطر به بوی  بی کسی ... و آنچنان که مریمش پر کشید بند دلش پاره شد و در پی بند دلش مریم ها او را به زیر چهار چرخی کشاندند که فخر می فروخت جاده ها را  و به دندان کین می خایید جان را ...  و سکه هایی که بر سر دخترک آوار شد از بوی مرگ . از بوی تعفن بی کسی !!!

و این چنین بوییند و گرییدند و رفتند و دخترک ماند و آسمانی که شیون شیون درد می بارید بر خرناس      پنجره ها .

شب ار نبود آسمان به نحسی گامهایش اعتماد نمی کرد که دل پر خون را نوای ماندنش به خون نشاند و مریم مریم به باد .

 شیون شیون به فخر اپیکوریان !!!!!!!

آه که زمانه ای است پر درد و پر ملال ...

نه دل توان ماندنی شاید نه تن ردای بودنی باید !!!

در دلواپسی پس کوچه ها تنها کوچه ها پس می زنند هوای بودن را و گرنه دل واپس زده را پس زدن نشاید .

 در پیچ و خم زلف زر تاب خورشید شب ، گرمی معجر به تب نشسته کدامین باده این چنین شرم بسته بر پیکر خورشید شب که نه روی نماییدن دارد نه طاقت ماندن ؛ که حجله به داماد سر خویش ، عنان کرده افسار و شرم می نگارد بر صورت پر رمز و راز خویش ...

آه که زمانه ایست پر در د و پر سوز ...

که صدای سیال بودنت هنوز درونم را می سوزاند و تو هیچ مرا ندانی و خبر از من نخوانی .

گمان زمانه بر باورت چرخید و چرخیدیم بر باوری هیچ ، که این صدای نخستین درد از کیست؟

 بیصدا شکستیم و نشستیم بر کور سوی سرابی رقت انگیز.

آه ای نخستین درد مرا ، چنین سرد بر جبین نشسته ای به کین چرا ؟

 آه ای نخستین بار نگاه مرا ، کور می باید دیدن که تو آن سان چون شراب در جام بوتراب مرا کجا دیدنی باید؟

نگاره ها ستاره ها دسته دسته رقصیدند بر شرم گیسوانت تا تو را کرشمه ای شاید. چنین خرامان مرو مرا که رفتنت فسانه ایست نا شنیدنی . بر خزان سینه ام این نفیر بی گدار کیست چنین گرم مرا ؟

من زاده ی خزان سالی بی بهارم بگو که نه من ورا خواستن نه او مرا باید ؟

در تب و تاب خنده های بی دریغ بهاری فسونگر سرشک دیدگان مرا هرای خزانی شنیدنی باید؟

بگو که این تقدیر بی حیا چگونه سرشته است ورا ؟ من زاده ی خزان سالی بی بهارم اگرچه از نسل بهارم ... که این ننگ مرا نشاید .

گذشتیم ..................................

گذشتیم  و نوشتیم بی دریغ ، دریغ جان را بر لوح بی صفای ماندی بر سراب.

سرابی گزیدیم و بریدیم از خیال تا در این قرن گویا بی زوال در میان مردی امپریال مرا شاید این بایدی باید!

                                             سبز باشید

                                          حمید (مسیحا)

 

 

 
   

 
و کمی زندگی 13
 
 

                                    وکمی زندگی١٣

آه ای یکهزار و سیصد و هشتاد و چند ....... مرا دریاب !!!

که باران هنگامه های بودنت را می شمارد و نفیر بودنت آنقدرحقیر است

 

که موش کور پستوی خانه سهراب آن را به مزاح می گیرد .

آه ای یکهزار و سیصد و فریاد ..........  مرا بخوان !!!

که حزن می نویسد صدایم را... تو مرا اینگونه بخوان ...

منم همانی که شبها تا صبح بونت را چون کودکانی نحیف مشق می

کنم.کودکانی که درازای آروزیشان مشق تصمیم کبرایی بیش نیست .

آه ای یکهزار و من .... بگو چه می خواهی ؟؟؟!!!

 

دست از خویش بریدی و لجام بودنت را بر دار زمین آویختی به امید کور

سویی از کجا؟؟؟...

به ناکجا ؟؟؟

  

         تا کجا  ؟؟؟

و باران ....

می بارد ......

و من چه بی وقفه خیس می شوم ... زیر باران شرم نبودنت !!!

شاید خالی جودم را پر کند ............... و شاید ته مانده های شعرم را

با خود ببرد ......

شبانه هایم را خزان نگاهی می سوزاند .... سالهاست می سوزاند و

من از بی کسی وجود می هراسم!!!

تنها نیستم .... تنها فکر می کنم ....... تنها حرف می زنم و تنهایی مرا

سزاست ... شاید این رسم خوشایند نبودنت شیرین است و مرا تلخ

می نماید ...

بگذار امشب این خیال باطل را با ته مانده های سیگارم به یادت دود

کنم ... کام به کام ، نفس به نفس .... دووووووووووود  می شوی !!!

اما بازهم شمیم بودنت در مغزم می پیچد و مرا مست می کند ....آه این

چه ننگ است مرا ؟؟؟

که آسمان مزاح می بافد و  دل محال . تو بگو این چه ننگ است مرا ؟؟؟

 

صدای ابلیس زمان مرا به سوی هیچ می کشاند و بر بودنی لاقید خیال

می نگارد . آه که اسمان شوردنی باید و دل باریدنی ................ و قلم

زاییدنی .  

دست هایم فلس از نگاه رمال کدامین نگاره است که این چنین

می شرارد وجود را ؟ این چنین می گدازد درون را ؟

خلاصه اینکه :

تنی را که ز خون دل زخم روا نیست شرر چرا ؟؟؟‌

 

                                                                    سبز باشید

                                                                        حمید

 

 
   

 
یار بی وفا
 
 

گفتی به سر صراط غم یار تویی !

                                          گر سر برود مرا نگهدار تویی .

گفتی که اگر به جرم عشقت ببرند ؛

                                          محکوم طناب و  تحفه ی دار تویی .

گفتم که نه من منم که بر دار شوی ؛

                                         در پیچ و خم نگاه خمار تویی .

مجنون به سر نگاهت از کیش برید ؛

                                         لیلای زمین به اذن دادار تویی .

           

                                                                    .:: حمید هاشم ورزی ::.

 

 
   

 
 
 
 

 

« و کمی زندگی 12 »

 

کودکی که می رفت ...... شبی که می ریخت....... و واژگانی که بر سرم آوار    شدند ....... اینها تمام های و هوی من است و بطن واژگان مرا کسی نمی شکافد و من درد می کشم ......

آخ ......

کاش می شد سقط کرد این حجم مستور را که کودک ناخواسته هر چه که باشد منفور است !!!!!!!

نفی از قلم نیست ، نفیر از بودن است ... لیک مانده ام ... هنوزهای و هوی رفتن مرا بسی است و پاییز هنوز وام دار نگاه من است ....... غمین به غصه های من است و حزین ز نفس های من است .......

می گفت پاییز دلت دگر بهار شد و رخت عزا کنده ای از تن !!! شاید دل به لبخندی خوش کرده بود که پس نقاب غصه هایم نقش بسته بود !!!

لیک نه من منم که بهاران توانم داشت .... نه دل دل است که بهاران تواند داشت .........

اینجا منم حمید ...... این منم ..... باور کن ...... پاییز مراست و من پاییز را .... مرا عار بهار نیست !!!

اگر چه از نسل بهارم ولی این ننگ مرا نشاید ....... سوز دل را به سبزی بهاران   نمی فروشم ... این سوز یادگار دوران من است .... یادگار او ...... یادگار تو ............ و یادگار هر آنچه زود رفت ... کسی چه می داند؟؟؟ کسی نمی داند ..........

میان همهمه ای ژرف چگونه صدای بودنم را ساز کنم ؟؟؟  اینجا همه گرگ شده اند و گله را مفت فروخته اند ... تو بگو .... رسم وفا چیست ؟؟؟ تو بگو  تاوان حیا چیست ؟؟؟

اینجا همه شب تا پای صبح بودنم را چنان مستانه ساز می کنم که خواب از شب پرانده ام و مستی لاقیدی بر خویش بسته ام ... بیا ببین که چه دبدبه ای دارد نگاه خَمّارم ... بیا و ببین که چه وسوسه ای دارد لبان پر شهوتم !!!

آری !!! شاید رسم وفا این است و یا شاید تاوان حیا این است !!!

نمی دانم ... چون مترسکان خشکیده ی بی مقدار در فلسفه ی خویش گم شده ام و معمای بی جوابی تفکر خشکیده ام را دنبال می کند که هر چه از آن دورتر می شوم بیشتر مرا در می یابد ......

آه این چه فلسفه ایست که مرا رها نمی کند ؟؟؟

اینجا صدای ناقوس شب از کوچه هایی که به انتها ختم می شوند بیشتر به گوش می رسد ... شاید این بازتاب صداست که دل می شوراند !!! کسی چه می داند ؟؟ شاید هوای گریه های شبانه ی دل نیز به بن بستی ختم می شود و این صدا هی می پیچد ... هی می پیچد ........ و هی دل می شوراند !!!

بگو با کدام واژه بسرایم نماز صبح خویش را که هی گریه میان آن خطور نکند و هی بغض خرابش نکند ......

 آه مادر ... میان چادر نماز گلدارت مرا بپیچ و هی نازم کن ... و هی اینگونه برایم بخوان .....

لالا بخواب گرگا حریصن

                         چرا چشمات همیشه خیس خیسن ؟؟؟

تو گفتی دلت غمی نداره

                        آخه چشمات تو خوابم خیس خیسن

آه مادر ... نازم کن....... بگو که گل های باغچه ی جا نمازت را چگونه پروراندی که با هر الله اکبرت ضعف می کنند ......

دگر نایی مرا نماند ... تو بگو من چه کنم ؟؟؟ چه کنم این فلسفه ی عمیق بودن را ؟؟؟

بگذار ........بگذریم !!!

آه ای زیبای ناسپاس ... در من باش ... در نقطه های بودنم ... و در شاه بیت سرودنم ...

خیالی نیست که بدانی بودنم را !!! من هستم .. با تو.... با خیال تو ...

آری اینجا روزها رخت عذا کنده اند و در گذرند و خیال فردایی دگر می گذراند بودن را .....

حال اینجا منم ....

در تو ....

          با تو ....

                    با یاد تو ...

                               و تو بی من .....

                                             در من ....

تو بگو ... این چه صیغه ایست که آسمان سفید تن کند و من سیاه !!!؟؟؟

وای بر من ... میان دوزخ تن ... بسان شب پره ای بر گرد آتش خویش می پرم و می سوزم ز خویش ...

آه ای همیشه بودنی در من!!! مرا دریاب ... نه آنچنان که بودم و هستم ... آنچنان که بودنی ساز می شود در لاینفک وجود ... آنگونه مرا دریاب !!!

واژه های بودنم را که می انگارم ، نهیلیسم مرا رها نمی کند ...

اگزیستانسیالیسم مرا به سوی خویش می کشد و سوررئالیسم مرا نفی می کند و بر بودنم می خندد و من می خندم به باور خام او که هر آنچه در من است از من است و هرآنچه از من است در من است ...

آه ای آسمان ... تو بگو من چه کنم این فلسفه ی عمیق بودن را ؟؟؟

 خلاصه اینکه :

از بهار تا پاییز دلم تنها دمی خیال فاصله است  ... کاش ما آدمها خیال هامان را کمی جدی تر می گرفتیم ( یا اینکه بگیریم ) !!!

 

                                                                                یا علی

                                                                                 حمید

         

 

 
   

 
 
 
 

 

          و کمی زندگی ۱۱                

 

امشب اینجا واژه ها  نای ماندن ندارند . مانده اند در این وادی بی رنگ تن . از پی بودنی هراس انگیز ، ماندنی وسوسه انگیز ..........  و پاییز با شولای هزار رنگ خویش می خرامد و هیچ کس را باور دیدن نیست .

 هنوز چامه چامه غزل می سرایم بر اندوه بی پایانش و مانده ام ....... آری مانده ام  در میان طلاتم بی پایان ماندن !!!

منشور بودنم را بر تارک بی حیای پاییز سراییده ام و سپیدار بلند خانه ی سهراب را گواه گرفته ام .

هنوز شیون شیون درد می بارد بر سایه سار کوچه ی فرهاد و کودکان خانه ی پاییز جان      می دهند بر سریر سنگ فرش سرد .

اینجا هنوز درد می بارد از پنجره ی نیمه باز خانه ی همسایه . هنوز ننگ می بارد از حنجره بیداد همسایه.

دامن دامن غزل می گسترانم بر شرم بی حیای امید . سبد سبد مریم می نشانم بر کوره راه پاییز و دفتر دفتر حزن می نویسم بر الاهای بی جواب بودن.

 من ماندم از برای چشم های ساده ی مادر و نگاه معصوم کودکانه اش .

دیری است که نگاره بی مثال شب فرسنگ فرسنگ عشق می بافد بر تار و پود  بی جان خانه ی غم و آسمان بغض می کند .

میان همهمه ی ستاره های سوخته ی شب ، چگونه دل می شورانی ؟؟؟ نفیر بی گدار شب موج کین می زند بر سرای حزن آلود جان ؟؟؟ تو چگونه تن می رویانی ؟؟؟ من نشسته ام در میان هجوم بی شمار نگاه  کین !!!

با دلی پر از طالوت !! چگونه دل داده ای به جالوتی خام ؟؟؟

نگو که نمی دانی مرا .......

روزگارمی گذرد و آنانی که می پنداشتی روزی تو را بودند اکنون هیچ می شوند در برابر نفس خویش .

آری هنوز هم منم حمید ...

ساده دلی ام را به چشم می بینم و حزن دلم را بر دفتر پر چین قلب نفسی خام می نویسم .

من چه کرده ام ؟؟؟

نه از عشق مرا بایدی شد نه از دوست . بر کوره راه خانه ی امیدم ......... نگاه کن !!!

پیر زنی ژنده پوش می خندد به رسوایی منشور دل و تو دل می سپاری به داستان ننگ بودن من.

یکی بود یکی نبود ...

                    لخت و عور تنگ غروب  ،

                                                  سه تا پری نشسته بود ...

ما پری نبودیم !!! سه روح بودیم ............

سه روح در یک نفس ... اینک تنها منم ... نه نفسی ماند و نه .....

آهای با توام ...............

این منم ... حمید ... هر آنرا که می خواهد ببیند و هر آنکه نمی خواهد کور باید ....... من نه آن سرو بلندم که باد براندازتش . نه آن تهر حقیرم که آب بفرسایدش ... من نفیر حقارت نردبان همسایه ی  قیصرم!!!

آری این منم .......

بر دفتر دل قفلی به ابد زده ام . و دست خویش را با غمزه ی نگاهت داغ کرده ام که دگر ، نه من منم که دل برسانم به دوست .

در میان روزگاری گرگ طینت چگونه بره ای رام باید ؟؟؟

مانده ام .... ببین که مانده ام در وهم که چرا خنجر دوست چنین دل ربا می خراشد جان را. 

آری ... ما سه روح بودیم در یک نفس ... اینک نه نفسی ماند و نه .....

آه ....

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود.

 برای تنهایی ام . غریبه نیستی بگذار بگویم . اینجا همه خنجر به چشم دارند و با فریب زبان تو را دوست می نمایانند.

لیک هنوز شب مرثیه می خواند از برای بودنم . و دفتر پر چرک بودنم خیس می شود از آب گل آلود نفس .

تیک تاک ساعت امانم را بریده است ... پتکی شده است بر هیبت بی جان شب ... می دانم باید رفت .... اما قلم رهایم نمی کند ... نمی خواهم تمام شود و دوباره شروع شود ...... و کمی زندگی (...)  نمیدانم کدامین قسمت از وجودم را اینک می نویسم ؟؟؟

اینها کمی زندگی نیست اینها عمر من است .... که آن سوی تر نگاره ی مست شب نشسته است بر پرچین دیوار همسایه و می شمارد تکه تکه های وجودم را ، و می خندد به نفی بودن من ،که کی ؟؟؟ کجا؟؟؟ چگونه ؟؟؟ مرا انتها باید ؟؟؟

گفتم همسایه !!!............

  پیر مرد همسایه مان خوب است . می گوید بی وفا شده ای حمید .. و من می خندم ... به کودکی ام ...... او هنوز مرا دوست دارد... به اندازه ی هفت سالگی ام.... شاید تنها اوست که هنوز می پندارد من همان کودکم ...

یادش بخیر آن روزی که او بود و دنپایی و بچه های کوچه ، زندگی و عشق  برایمان توپ فوتپالی بود در دستان حریصش و با پاره شدن توپ دلمان چاک می شد .

بگذریم .......

از عشق می نوشتم ؛ از سینه ی پر درد بودن که چگونه حزن می بافد بر تارک خویش ...

اینجا صدای پای شب هنوز خیس است ولی باور دیدن نیست .

خلاصه اینکه :

ما آدمها آنچنان مست بودنی هراس انگیز شده ایم که نه خود را شناختیم و نه بودن را و نه نفس را که  سقراط چرت نگفته است !!! آری ...

                                        ما لیاقت شوکران را نداریم .

 

                                                                یا علی

                                                                  حمید

 

 
   

 
 
 
 

    

جسم ها مقصودی دارند که ما از آن چیزی نمی دانیم آنها به دلایلی زمینی از یکدیگر

 

جدا میشوند اما روح در دست عشق باقی می ماند تا زمانی که مرگ فرارسد و آن ها را نزد خداوند برد.

 

برو ای عشق من زندگی به تو امر کرده است و تو باید از آن اطاعت کنی و من نیز باید

 

 فرمانبردار از زخم های به جا مانده باشم...

 

برو محبوبم و خود را در بین جذابیت ها و سرگرمی ها و مشغله های روزگار و اطرافیان

 

مخفی و پنهان سازو این تصور همیشگی را داشته باش که فاصله مانند طنابی ضخیم جسم و روحمان را گرفتار کرده است...

 

اما....هنگامی که ارواح برمی خیزند و در نور لذات خویش عظمت مییابند روح من در

 

سایه ی درد های خویش و در میان طناب همیشگی تو یخ میزند.....

 

بدون این که حتی توانسته باشد  وابستگی این طناب را از عمق باور هایت جدا سازد.....

*********

 

دهان ات را میبویند ...

مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلت را میبویند

                     روزگار غریبی است نازنین

و عشق را

کنار تیرک راهبند

تازیانه میزنند

                     عشق را د پستوی خانه نهان باید کرد...

 

در این بن بست کج و پیچ سرما

آتش را

        به سوخت بار سرود و شعر

                              فروزان میدارند.

 

به اندیشیدن خطر مکن.

آنکه بر در میکوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است

                     نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

 

آنکه قصابانند

برگذر گاهها مستقر

با کنده و ساتوری خون آلود

                  و تبسم را بر لب ها جراحی می کنند

                       و ترانه را بر دهان.

                                

                              شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد.

 

ابلیس پیروز. مست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است.

 

آری... روزگار غریبی است نازنین

 

                              خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

       

 

                                                                       احمد شاملو

((یادواره ای از قیصر دیروز))

 

 
   

 
 
 
 

 

وخط فاصله ماییم یا من یا تو

  

وگرنه فاصله ای نیست بین من تا تو

 

چه شد که نام توشدعشق و من شدم عاشق 

 

کجای حادثه چشمم نوشت تنها تو

 

کجای حادثه از اتّفاق جاری شد

 

چگونه حل شده بودی در این معما تو

 

شبی که چشم تو پاشید روی خواب من

 

مرا دران طرف ندیدی آیا تو

 

توسنگدل شده بودی عزیز اما من

 

به سینه سنگ تورا میزدم اما تو...

 

هنوزمعتقدم خواب رفته پاهامان

 

وگرنه فاصله ای نیست  بین من تا تو

 

 
   

 
 
 
 

   

 

و کمی زندگی ( ۱۰ )

اینجا منم ........

حمید..........!!!!!!!!!!!

همانی که بود و نگاه بی تمنای بودنت را چون قاب عکسی دیرین بر رخ کشید تا عکس حظورت را بر دیوار قلبش احساس کند .

می گفتی بودنت را برای بودن هر آینه داده ای و مانده ای میان این و آن ، تا باشی هر آنچه این خواهد و آن شود . اما ندانستی که بودنت چون فصل بی ریای نگاه مادر حریمی ندارد برای تن . تن مرا محرم خویش است و خویشتن مرا محرم تن .

آری ...

اینجا هنوز از صدای گریه های پرصِلای شب تنم میخ می شود میان همهمه ی باور نبودنت .

آری با توام.........  این سان .......... رو برویت .  مست نگاه پر تمنای رفتنت و این سیل عظیم از تردید نگاه عکست بروی سنگ قبر دلم.

آه ای بیرحم زمانه ی بیداد . هر آن دم میستانی مرا ، ز دل . بر خویشتن می کشی بودن ، مرا .

 چنین زار و ناتوان دستهای مادرم ببین !!! چه می خواهی از او دل ؟؟؟ چشمهای  بی ریایش را اشک نماند.

 ازهای و هوی بودنت بیم کن . آه ای بیرحم زمانه ی بیداد .

..............

............

..........

........

......

....

..

اینجا همه شب از برای نبودنت با نگاهی مانده از هیچ ، پوچ می شوم و بغض سنگین درونم را بر رهگذران شب می پوشانم ...

باشد تا بدانی بودنت را چنان مستانه زمزمه می کند باد که هرم صلای غریبانه اش می پیچد در این آوند زمانه ی بیگار .

که این سان.............

 من مستم و تو هشیاری و دانم که دانی و خاموشی درون را نیک دانی که اینگونه مرا بی تاب نگاهت می گذاری.

آهاااااااااااااااااااااااااااای ... با توام ....

 یادگار هَشیوار اهورایی مزدا !!!

لجام ماندن بر بند بند تنم نقش بسته است . مرا بند بگشای و رها کن از خویشتن .

این چنین زار مپسند حال درونم را ...

تو نیک می دانی مرا ..........  چون خالق ، ماسوا را . اگر چه کفر می نماید این حرف مرا و هشیوار عاقل نخواند مرا .... بگذار زار بگویم تو را ... مرا نای ماندنی نماند .... این چنین زار مپسند مرا .

این سان ..........  اینجا هنوز هم منم ........ حمید .....

هنوز این چکامه های بودن را چون تخته سنگی عظیم بر دوش می کشانم و        می کشاندم ....

 وای بر من ... وای بر تن ..........  که این چنین خرامان به سوی کجا می روم ؟؟؟ 

اینجا از نای بی نوای شب ما را هوای عیان روز نیست . ما مست لعل دردانه ی شبیم .

 نشسته ایم چون بوم بر تک شاخه ی این درخت پیر بُن . تا شاید روزی دستی رسد و این سایه ی بی شرم منحوس را بر کند از تن ..........

هنوز مانده ایم ..... اگر چه خسته از نیش خند های مست روزگار گشته ایم و دل به بودن هر آنچه الاغیر بسته ایم .  اما هنوز هم مانده ایم ...

اینجا منم حمید ...

نگاره ی وجودم را به تاراج کین برده اند و این چنین  مستانه بر خیال بودنی           می خندند .

آهااااااااای………..  با تو ام .

یادگار نخجیر سرد پاییزی ام !!!

 میان آسمان و زمین دست در کدامین جام عشق نهادی که این چنین خرامان به سوی ناکجا می روی ؟

بیا و دست بیچاره ی آسمان را دامن گیر و نگاهی  ز فخر بفروش بر هیبت بی جان زمین !!!

وااااااای ........

 وای بر تن !!!

مرا نگاهی به کین ، همین بس باشد ، که سوختن وجود را می شوراند . منم همان بودنی  که هست و نیستش را باخت . این چنین زار چه می خواهی از او دل ؟؟؟

خلاصه اینکه ؛

آری :

میان روز شب صدای ناقوس عشق رواست لیک هر گوشی را شنیدن نباید . بیچاره باش تا دل بشورانی .

 

                                                                 یا علی

                                                                  حمید

 

 

 
   

 
 
 
 

خسته ام از زنده بودن ...

 

زندگی در این سراسر گور متروک زمان .

 

در این هویدایی که نه نام و نشانی

 

نیست از انسان و

 

بابانگ جرس فریاد سردادست این مخلوق بی وجدان .

 

چه تدبیری بیاندیشم بر این خاکی که تا دیروز

 

مشق دفتر فرزانگانی بود ،جنگاور...

 

ولی امروز جز ننگ و سیاهی نیست رنگی

 

تا شود زینت برای عشق پاکانی

 

که تنها یادی و نامی زخود در این جهان دارند .

 

زمین و این زمینیها همه در چنگ ابلیسی گرفتارند ....

 

                                  « عاطفه هاشم ورزی

                       

 

 
   

 
 
 
 

می روم دل را در این ویرانه ها جا می گذارم .

خویش را در انزوای درد تنها می گذارم .

خلوتی دارم که در آن با خیالی کودکانه .

گاهگاهی عشق را دزدانه آنجا می گذارم .

باز می ترسم ز طغیان گناهی که نکردم !!!

نا گزیر از عشق بر احساس خود پا می گذارم .

 

 
   

 
 
 
 

   

 

 

 
   

 
 
 
 

        و كمي زندگي 9

از میان پنجره های پریده رنگ خانه ی ماهی ها ،،،

شب ها صدای سرفه می آید !!!!!!       

.

..

….

اینجا آبادی دل خراب است !!!

خرااااااااااااااااااااااااااااااب !!!!!!!!!!!!!!

خراب تر از خانه ي خراب كودكان شب ،

و تنها تر از نگاه  پير مردهمسايه .

و خسته تر از ؛

چشمان شب .

آه كه چه ديوانه ام در اين سكوت حيران !!!

با دلي پر از هيچ ،

و نگاهي رو به ديوار يخ زده ي خانه .

و هزاران سال درد .

از پي نگاهي ژرف .

 آري !!!

 اين سان دل را ؛

بر تارك شب ، به نار كشيدند .

و از نگاه مستش پرده برداشتند ،

اما پس پرده را هيچ كس نديد !!!

جز نگاه غم زده ي حميد !!!

پسري از جنس ماه ؛

و نسل اقيانوس .

و به حقارت ارتفاع حقير نردبان همسايه ي قيصر !!!

.

..

….

اين روزها دلم زود تنگ مي شود .

نه براي تن ،

براي دل !!!

نمي دانم نگاه دل را چه تازيانه اي شکسته است .

يا چه شراره اي نشسته است .

اما هنوز هم منم .....

اینجا !!!

تنها !!!

بی کس !!!

غریب !!!

با مویی بالیده !!!

لباسی شوخگن !!!

آری ....

حميد

با همان دل ،

همان نگاه ،

و همان تبسم كودكانه.

تبسمي به تلخي قهوه هاي تلخ آبجي بلا !!!

و سرمايي به سردي دستان سرد زندايي .

و غم ...

غم .....

غمي به پهناي دل غم زده ي مادر!!!

 آه مادر ...... چه دیوانه ام من امشب در این سکوت حیران !!!

آه ...

ماااااادر

.

..

...

....

اینجا بودن ننگ است ....

قلب آدمی سخت تر از سنگ است .......

چشم کین شب پر از نیرنگ است ........

اما چه کنم ؟؟؟

آه .........

دلم تنگ است !!!

تنگ.............

َتنگ تر از ُتنگ َتنگِ ماهي شب عيد !!!

براي رفتن .

ميان رفتن و بودن .

من هستم .

آسمان هست .

و نگاره ي شب مست مست .

مست !!!

و مغز من ......

هنوز .....

لبریز از صدای وحشت پروانه ایست ؛

که او را ،

در دفتری ،

به سنجاقی ،

مصلوب کرده اند !!!

.......

آری ...

اینجا ،

آبادی دل خراب است !!!

خرااااااااااااااااااااااااااااااب !!!

طومار ندامتم را نگاه شب خوانده است و سیطره ی وجودم را به باد تمسخر گرفته است.

آه که این بیرنگ جای را ماندنی نباید و این بودنی جای را تن نشاید .

مانده ام میان هیچ و پوچ .....

 دانم که دانی مرا!!!....

 اما چه دیر نشسته ای بر جای!!!

 آهاااااااااای فلانی ....

نگاه پر تمنای شب را چگونه تسکین کنم ؟؟؟؟؟؟؟؟

تو بگو ........

 آهای تویی که اینگونه خرمن به خرمن می سوزانی مرا!!! تو بگو .

 رنگ از لعاب شب پراندی و رفتی !!!........ما را چه باک ؟؟؟

اما نگفتی که دل چگونه لعاب دهد درد عشق را؟؟؟

آه از این بی حیایی چکه چکه های بودن !!!

این سان شب هنوز مرثیه می خواند از برای گمگشته ای یوسف نشان !!! حال اینجا تنها دلی چاک چاک مانده است بر دست ....... تنها بوی غم می دهد و شاید کمی غربت. نه نشانی از بودن دارد و نه نشانی از ماندن. لیک شهرهمه یعقوب شده است و تمنای پیراهنی یوسف نشان ......  کیست که دلی چاک چاک مرهم کند بر چشم !!!؟؟؟

آه از این بی حیا زمانه ی صد رنگ . 

دانم که دانی!!!

دانم که دانی اسیر شده ایم در منجلابی از تن !!! خفته ایم در سکوتی ژرف ........

گنگ و مست و مدهوش در پی بودنی هراس انگیز .....

آه که پست می نماید چهره ی مخلوق. نمیدانم این چیست درد مرا ، که این گونه      بی تاب و صد رمق می سوزاند مرا این تن !!! نمی دانم ........

هنوز از صدای خیس شب تنم حریص مانده است و بغض دیرین نگاهم را چون سیلی در خود می ریزد و آرام در خویش زجه می زند.

 آهااااااااای فلانی!!!

شب خیس است و نگاه دل بی تاب . امشبی را ما را باش . از برای هر آنچه نفی کرده ای ..... از برای هر آنچه بشکسته ای تنها کمی  ما را باش.

نه تاب نشستن توان داشتن نه نای نفس . تنها لختی ما را باش که این سان مرا کمی نفس باید !!!

نشسته ای چون شرزه شیری در کمین .

آهااااااااای فلانی !!!

این دل است نه  آهوی باغ .

نمی دانم ...... نمی دانم این چیست درد مرا ؟؟؟؟

دانم که دانی !!!

دانم که دانی  رنگ از رخ قلم پرانده ای و دل را با نسیم گیسوانت به تاراج برده ای .

که این سو نشسته ام و بی تاب می نویسم از لعل مستانه ات و چون دیوانگان     صد بند ، هنوز سر بر دیوار ندامت می کوبم . لیک کس نیست مرا این درد باور!!!

نگاه پر زخمت آخر مرا می کشد .... بگذار رها شوم از بند چشمانت .... بگذار رها شوم از خویش ... من آهوی دشتم مرا این چنین سقف نباید . بگذار رها شوم ......... بگذار بگذرم اگرچه نحس می نماید پاهایم اما بگذار  بگذرم ....

من عابری بیش نیستم !!!

خلاصه اینکه ؛

اینجا کمی حزن شب مرا می کشد ..... نازک دلی ام را شب به رخم              می کشد .....

 اما چه کنم ؟

دلی از جنس باران را بیشتر انتظار نباید ....

                                                                   یا علی

                                                        حمید

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
   

 
 
 
 

 

و كمی زندگی ( 8 )

تو را مي شناسم ....

تو را مي شناسم اي ديرينه ترين حس بودن ....

تو را مي شناسم اي زيباترين ترانه سرودن ...

اري تو را مي شناسم و نگاه نافذت را .. آن زمان كه بودن را در اوج خزان زمانه رنگ دادي و دستان خسته شب را مرهمي نهادي .....

آري امروز از فراز آن همه روزها ، آن همه باتو بودن ها ، آن همه بي تو بودن ها ... هنوز هم مي شناسمت .. و اين سان تو را دوست تر دارم ...

اينجا همه مهري به سكوت بر لبان خويش نهاده اند و آسمان را و سياهي شب را ننگ مي دانند .... اما كيست كه ببيند دستان پر از هيچ مادر را ... چشمان پر از غم زندايي را و وصله دستان دايي را .......

اري ما همه در پي خويشتنيم و خويشتن خويش را از ياد برده ايم ....

آري .......... 

هميشه همين بوده و هست .....

بگذريم .......

آری بگذريم ......

امشب اينجا دل شب ... هررررررررررررری ريخت !!!

آری تو نيستی و آسمان بی ريا مي بارد ...... 

دوباره آسمان كفش هاي جغ جغه دارش را پايش كرده است و راه مي رود ... حال     مي كند ....

دوباره شب مست مست است ....... دوباره جغد ها بر شاخه ها بابا كرم مي خوانند و جيب سي كينگ هنوز مي خواند ............. هنوز همانگونه معصوم ......

اينجا آسمان هر روز لبانش را با لبان خشكيده احساس تر مي كند ..... و شبها با لالايي مهتاب مي خوابد .......

اينجا بودن مهري شده است بر بيرنگ شب ، همچون زخمي كهنه بر صورت پر پينه‌ي احساس ...

آري ........ دوباره همان حكايت هميشگي ؛

كمی زندگی .... كمی بودن ...... شعر سرودن ....... 

آري ... من و شب و غم و اينك خيال تو

اما باز هم تو نيستي ...  

نمي دانم .......

واژه هايم را سردي نگاهت مي كشد ... نمي دانم زمستان را از كه به ارث برده اي .....شايد به مادر بگويم دستي بر سرت كشد يا كمي برايت شنگول و منگول بخواند ، شايد تقدس نگاهش هرم نگاهت را معنا بخشد ....

آه مادر ......

 دستان پر از هيچت را چه چاره اي كنم ..... كاش مي شد آسمان را در دستانت جاي داد ... اما چه كنم كه آسمان هم شرم دارد از دستان پاكت ....

 كاش مي شد نگاه هميشه معصومت را قاب كرد و بر سر در ديوار دل ميخ كرد  .... تا هر زمان ، مستم كند اين تقدس نگاه ...

آه ...

اينجا خسته ام ...

خسته تر چشمهاي هميشه منتظر مادر ..... خسته تر از نگاه هميشه منتظر كوچه كه حتي سرابش هم نايي ندارد .....

آري ... 

 كمي نفس بايد .. كمي احساس .. تا بدانم هستم .. زنده ام .... حتي اگر نفي شوم .. حتي اگر ذره ذره بودن را سردي نگاهت نابود كند ..

ديري است بهار دل را به پاييز قرض داده ام تا كودكان پاييز را سرما نكشد !!!  مرا چه باك....... من گرگ باران ديده ام .... مرا خنجر نگاه ديگران مي كشد نه پاييز .... پاييز مراست و من پاييز را ...... پس چرا اين سان بايد ديده ها را شست تا باران را از آسمان خواست ... آري ...... ما را  كمي دل بايد ........

آي آدمها ........

آي آدمها ........ آي شماها كه دستهاتان را نيازي نيست .... اينجا آسمان خسيس است .... و كودكان شب تشنه ي جرعه اي آب .....

آي آدمها ........

آي آدمها ........ آي شماها كه بودنتان را قاب كرده ايد بر صورت بي شرم زمين .. اينجا گرگ دارد ... آري اينجا گرگ دارد ... شنگول و منگول هاتان را مواظب باشيد .........

اينجا سرابها را هم اعتنايي نيست ....... آري اينجا آسمان خسيس است ........

خداوندا ..........

پروردگارا .......

بار الها .......... 

به آسمانت بگو گاهگاهي به حال ما بگريد .. بگو كه فلاني دلش تنگ است ........ يا بگو آسمان چشمانش ابري ندارد ....... هر چه مي خواهي بگو ... فقط بگو تا بگريد ........

شايد دل به هواي گريه آسمان آرام گيرد ....... خدايا كوير دلم را آسماني ده پر ابر ........

تا باشد كه دگر منت آسمان را نكشيم ........

اما نمي دانم ......

نمي دانم چرا آسمان ناز مي كند ...... شايد ناز نگاهش ، ديگران را خريدار تر است ..... نمي دانم .......

آه اي جيب سي كينگ ..... اينگونه بي پروا كه را مي خواني ؟؟؟ آرام تر ...... تقدس صدايت ، كسي را باور نيست .... تنها مرا بخوان كه مرا باوري است از جنس بودن .... آري مرا بخوان ... زندگي ام را طوماري است از هر آنچه بايد .... ندامتي است از هر آنچه شايد ......... و سكوتي محض ........ آري تنها مرا بخوان ........ نگاهم را ..... انتظارم را .....

خلاصه اينكه ؛

سهراب را چشمي بود از جنس آسمان ........ آنجا كه باران را از تن ديد و چتر هايش را بست . حال ما  مانده ايم و باوري كه آن را فروخته ايم به خيالي خام .......

آي آدمها ......  اينجا گرگ دارد !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                                                                   يا علي

                                                        حميد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
   

 
 
 
 

و کمی زندگی (7)

 

اینجا منم ....... حمید ......

 

پاهایم بو می دهد ......

 

پاهایم همیشه بالا می آورد بودنش را ..... و تنها می رود ...........

 

می گویند بو می دهی ..... اما نمی دانند که نگاهشان بوی گند می دهد .... نمی دانند و گمان می کنند که می دانند ... افسوس که نمی دانند ...

 

 لیک .......... پاهایم را دوست دارم ...

 

من دوست دارم تضاد را و دوست دارم هر آنچه را که دیگران دوست نمی دارند ...

 

آری ...  همیشه همین بوده و هست .....

 

اینجا منم ...... حمید ...

 

نه کمتر نه بیشتر ... پسری از جنس اردیبهشت لایزال ... با کمی قیصر ....

 

نه بالاتر و نه پایین تر ... خر خر ... با کمی دل .... و نگاهی که هنوز خیس مانده است .... و شاید ..... نمی دانم ... شاید راست می گویند و دیوانه شده ام ... نمی دانم ...

 

آری ...  همیشه همین بوده و هست .....

 

اینجا منم ...... حمید ......

 

کفشهایم را سوراخ کرده ام تا فکر پاهایم هوا بخورد .. تا خیس نشود جوراب هایم از اق پاهایم ... تا نکند دستان خسته مادر خسته تر شود ....

 

آه مادر .....

 

دستانت را بر دامن شب ز چه رو وصله زده ای و می نگری چه را ...  تمام بودنت را صرف چه می کنی ... بخواب که چشمانت ... آه .... خواب ندارد ... بخواب که شب تاب ندارد ... بخواب ... مادر ...

 

اما مادر چشمهایش خواب ندارد .... و رضوان کوچک قلبش تاب ندارد ..

 

آری ... همیشه همین بوده و هست ....

 

 اینجا منم .... حمید ....

 

اینجا صفر مطلق است ... کلوین چرت می گوید ... صفر مطلق اینجاست ...

 

اینجا همیشه سرد است ... همیشه نگاه هامان نرسیده به لب پنجره قندیل می بندد ... اینجا همه دستهایشان را فروخته اند تا دلیلی شود برای ابراز کین .

 

آری ........ همه دستهایشان را فروخته اند .........

 

امشب اینجا دلم از پشت بام تالاپی افتاد و ترک خورد ... اما نشکست ..

 

شاید آبجی‌‌بلا راست می گوید ... شاید پوست کلفت شده ام ... دگر عادت شده است برایم ..فقط ارتفاع بیشتر می شود ... درد همان است ...

 

آری .... همیشه همین بوده و هست .... 

 

اینجا منم .... حمید ....

 

بزرگ شده ام ..........

 

آنقدر که آسمان سر بر شانه هایم بگذارد و های های ببارد ...

 

آنقدر که موهایم را خودم شانه می زنم ....

 

 اما مادر هنوز دوست دارد موهایم را بکشد تا جیغم آسمان را بگیرد و دوباره خودش آنها را شانه کند ... هنوز می خواهد برایم شنگول و منگول بخواند ...

 

آری ... بزرگ شده ام ..........

 

آنقدر که شب دگر ترسی ندارد از های های بی امان دل تنگی ام ...

 

دگر آسمان اق نمی کند بودنش را از جوراب های  همیشه خیسم ...

 

آری ... همیشه همین بوده و هست ....

 

اینجا منم .... حمید ....

 

و آسمان هنوز منتظر است .... چشمهایش ورم کرده از بس های های باریده است .... شاید به مادر بگویم برایش کمی شنگول و منگول بخواند تا خوابش ببرد .....

 

مادر خوب است ... او مرا دوست تر دارد ......

 

برای همه شنگول و منگول می خواند ... اما هیچ وقت نخواست تا من برایش بخوانم تا کمی بخوابد ....

 

آری ... همیشه همین بوده و هست ....

 

اینجا منم .... حمید ....

 

چشم هایم را شب دوست دارد ... و لبانم را باد ... بوسه هایم را به دنیا نمی دهد .... اما غم هایم را کسی دوست ندارد ... می گویند بالا بیاور ....

 

اما ..... آنقدر قورت داده ام که عادت شده است برایم ، تنها پیر مرد همسایه مان است که  اق می کند بودن را  ....

 

اما .... امروز کمی بودن بالا آورده ام ... و یادم آمد که زمان می گذرد و نفس هایم را هیچ تضمینی نیست ..... پس دم را غنیمتی است .... اما کسی چه می داند ... کسی   نمی داند ....

 

آری ..... همیشه همین بوده و هست ... 

 

اینجا منم ... حمید ....

 

اینجا همیشه قوز بالای قوز است .... همیشه چشمها پر از حصرت نمی اشک ..

 

دل را پشت در تازیانه می زنیم تا نکند داغش سوزی شود بر دل دیگران ... عشق را تازیانه می زنیم و می گوییم ... دل خوش سیری چند .... و بر تارک بی مثل زمین ،      بی شرمانه ، تف می کنیم و می گوییم .... آدم بامرام دیدی سلام برسون ...

 

آری ........

 

اینجا همه فردین ها مرده اند .... و مرام فردینی مان را گذاشته ایم لب کوزه و آبش را   می خوریم ....

 

 آری .... همیشه همین بوده و هست .........

 

اینجا منم ... حمید ......

 

و زندگی می چرخد ...

 

مانند چرخهای دوچرخه علی آقا ... و کاری ندارد که پای کسی بو می دهد یا نگاهش ...

 

می چرخد ...

 

اما نمی دانم ........

 

نمی دانم .... چرا چرخ های دوچرخه علی آقا همیشه پنچر است .... کوچه از پاهای همیشه خسته اش شرم دارد ....

 

شاید به بابا بگویم برایش دوچرخه ای بهتر بخرد تا دگر کوچه را شرمی از پاهایش نباشد...

 

نمی دانم ....

 

 شاید کوچه حال می کند با پاهای همیشه خسته علی آقا ...

 

اینجا .... اما ......... بودن پنچر است ... و چرخ های زندگی همیشه تاب دارد .... چراغش همیشه خاموش است ....

 

آه ...

 

 تو را چه می شود؟؟ ... مرا چه می شود؟؟؟

 

دستهایم دوباره سرد است و نگاهم  بی تاب تر از همیشه .

 

بر بودنت مهری زده ام به مهر ، تا باشی و بدانم که هستی . تا بدانی بودنت رنگی است بر بودنم و ثانیه ها را شرم است از نگاه تو ...

 

 که چرا ماه مرا کسی هم درد نیست و چرا نیست ؟؟؟

 

که این سو تنها نشسته ام و در پی هر نفسم ندای توست و در هر لحظه ی بودنم جای پای توست .......

 

پاهایت را کمی محکم تر بنه ، تا بودنت را خواب نبرد و بیمی نباشد مرا که ؛ تو همواره هستی و بودن را رنگ می دهی .....

 

بیا تا چرخ های همیشه پنچر زندگی را باد بزنیم .. تا علی آقا دگر پیاده نباشد و کوچه را شرمی ....

 

 اما کوچه حال می کند با پاهای علی آقا ...

 

نمیدانم .......

 

نمیدانم ....... چرا پاهایت بو نمی دهد ... چرا پاهایت اق نکرده است بودنش را ....

 

چرا تف نکرده ای این بغض کهنه را ....

 

ببین که خانه را خواب نیست ... اینجا دگر آسمان بی تاب نیست .... چشم هایم خمار قطره ای آب نیست ... اینجا دریاست ... همه دریا سر داده اند ....  

 

ببین که چگونه نشسته ام و می نگرم سرابی ژرف را ... دستهایت کو ... تا مرا از این ظلمات بیرون کشد و پاهای همیشه خسته ام را مرهمی نهد ....... هنوز مانده است تا بدانی مرا ...

 

نبودی و نیستی و نمی مانی ....

 

بیا و ببین که کودک شب را چگونه به یغما می برد آسمان ... بیا و ببین که ابرها را چه دبدبه ایست ...

 

بوسه ی لبانت را آب برد ... هرم صدایت را خواب برد ... اما ... نگو ..... نگو که خنجر نگاهت را باد برد .... اینجا همه بادها مرا می شناسند .... اینجا همه بادها برایم  مرثیه می خوانند.

 

آری ........ همیشه همین بوده و هست ......

 

خلاصه اینکه :

 

اینجا بابا هنوز آب می دهد ..... بابا هنوز نان می دهد و آسمان را بیمی نیست که چرا پیرمرد همسایه‌مان کودکان شب را با دمپایی دنبال می کند ...

 

آری ...  همیشه همین بوده و هست ...

 

                            دلاتون گرم

 

                             حمید

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
   

 
 
 
 

 

و کمی زندگی ( 6 )

 

 

خواستم حرف بزنم ..... خواستم از پاییز بگم ... از پاییز ...... از برگریزان دل ادما ... از سکوت بی شرم شب تو اوج بودن که بی حرف آدمو خورد می کنه .... از نم نم اشک خدا که داغش دل آدمو می سوزونه ....

 

آره ..... از پاییز .......

 

از پاییز قلم حمید .... از نم نم اشکای نیمه شب حمید ... از سکوت جغدهای رو بوم نشسته ی حمید ... از هلهله ی بی مثل جغدها ... از بابا کرم دم اذون یا کریما ...

 

اره ... از پاییز ......

 

 از دل پر پینه ی مادر ..... از نگاه همیشه خسته مادر ... از دل پر انتظار مادر ... که دیگه دل کوچه یخ زده از سرمای دستاش .....می گه زمستونو جمع کرده تو دستاش ... رفتیم از زندایی پارچه گرفتیم بستیم دستشو ... ولی بازم زمستونه .... دایی می گه لباستو بپوش اینجا ننه سرما موندگاره ... اما من هنوز موندم ... الان تابستونه ...اما چرا پاییز دلامون هنو مونده ... ریشه زده ........ شاید دایی هم فهمیده که اینجا زمستون همیشه موندگاره .......

 

اره ... از پاییز ...

 

 فقط می خوام بگم ....از دل خوشگل مادر ، که خوشی هاشو فروخته واسه ما نون بخره تا نیمه شبا یه دل سیر بخوابیم ..... اره اینجا دیگه گرگ نداره اینجا مادر همیشه مواظبه که گرگه نیاد شنگول و منگولاشو بخوره آخه مادر نای بازار رفتن نداره ... همیشه خسته است ........

 

دیگه نمی تونه مثل قبل با ما تا دم صبح بشینه واسه ما قصه بگه تا بخوابیم ....

 

دیگه نمی شینه پای اتل متل توتوله هامون ... اره ...... الان اون دیگه زودتر از   همه مون پاهاشو ور می چینه ....  

 

اره ... از پاییز .......

 

که مثل شیشه های عینک زندایی گرفته است ... همیشه پاکش می کنه ولی بازم شیشه هاش پاییزه ... گرفته است .. زندایی هم دیگه دلشو فروخته واسه دستای دایی...... واسه نفسای دایی ... شبا میاد خونمون با اون عصای خوشگلش  ، واسمون لالایی می خونه تا نگیم مامان کجاست تا نگیم مامان چرا خسته است ... اون خیلی خوبه همیشه دستاش بوی مامانو می ده ... بلد نیست شنگول و منگول بخونه ولی همون بودنش دلامونو گرم می کنه .... می خنده تا مامان بخنده .... تا فراموش کنه اون همه سیاهی رو ......

 

اره از پاییز ........

 

از دستای پر از لی لی حوضک بابا .... که دلش مثل همون حوض لی لی حوضکش صافه..... از چشای پر از اشک بابا که طاقت غمو نداره ... دستاشو گرفتیم واسش      لی لی حوضک بخونیم اما دستاش جای لی لی حوضک نداشت .... نمی دونم چرا تموم حوضکاش ترک خورده بود ... اره بابا خیلی خوبه واسه همه لی لی حوضک می خونه ... واسه من .. آبجی بلا .... رضوان ... کاری با دل آدما نداره ... کاری با نگاهشون نداره ... یه دل داره مثل آسمون خدا که هر جاشو نگاه کنی آبیه ...

 

اره از پاییز ........

 

از چشای پر از امید رضوان .... که دل آسمون تنگ نگاهشه .... صدای جغ جغ کفشای آسمون تنگ صداشه .... که نگاه همیشه منتظر مادر همیشه به راشه ....... آره .......

 

همیشه سبزی نگاهشو فرش می کنه واسه دل پر از سیاهی دیگرون .... همیشه آسمون دلشو وقف می کنه واسه سیاهی آسمون دیگرون ....... دلش اونقدر پاکه که چش آسمون از برق نگاهش کور می شه ... از هرم صداش خورد می شه ......

 

اره از پاییز .......

 

از خاله بازی های دختر خوشگلای کوچه که حیاشون آدمو دیونه می کنه .... یکی مامان می شه یکی بابا می شه یکی خاله ....... یه سفره پهن می کنن و می گن و می خندن ... نه حرص پولی هست نه فکر فردایی .. فقط بازیه .. یه بازی خوشگل ......

 

راستی خیلی دلم می خواد یه روز بشینم پای بساتشون با دختر خوشگلای کوچه خاله بازی کنم .... بشم بچه کوچولوشون واسم لالایی بخونن تا زندایی با اون پاش پا نشه بیاد دو ساعت خونمون واسمون لالایی بخونه ....... آخه پاش درد می کنه .... هر چی پیروکسیکام هم می زنه خوب نمی شه ... هی بهش میگیم پا نشو بیا خونمون .......    ما میایم ... تو پاهای خوشگلت درد می کنه ... دل پر از هیچت یخ می کنه .... اما دل خوشگلش طاقت نمی یاره ........

 

 آره اینجا دختر خوشگلا حتی بابا هم دارن .. آبجی بلا هم دارن .. اما رضوان ندارن .... نمی دونم چرا رضوان ندارن ... شاید چون هر کسی رضوان نمی شه .. نمی دونم ...

 

آره از پاییز .......

 

اما دیگه چیزی نمونده ... فقط یه دل مونده که همیشه پای سردی دستای مادر می مونه پای حوضک های ترک خورده‌ی بابا میشینه ... مواظبه یکی نیاد شیشه‌ی پاییز زندایی رو بشکونه ... مواظبه یکی نیاد سبزی نگاه رضوانو ازش بگیره .......

 

آره اینجا فقط بودنه که رنگ نداره ..... اینجا زمستونه ..... پاییزه ..

 

خلاصه هر چی که هست بهار نیست ...........

 

                                                         

 

                                                                   سبز باشید

 

                                                                      حمید 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
   

 
 
 
 

 

و کمی زندگی........(5)

 

 

 می گویند ، سوفیست شده ام ......

 

اما نه ...... من سوفیست نیستم ، فیلسوف هم نیستم . تنها زندگی ام کمی فلسفی شده است ...... و این از تاثیرات فلسفه است .

 

کاری ندارم که چرا دموکریتوس روح را نقض کرده است و چرا ارسطو زن را انسان ناقص می شمارد و یا اینکه چرا سقراط جام ذهر را می نوشد .......

 

تنها  علامت سوالی است که بر بودنم حکم می کند .

 

آه ..... فلسفه خورد می کند آدم را ..... و گاهی مرا به کفر می کشاند .....

 

بگذریم …

 

 ü  شب است و همان جیغ همیشگی ...........

 

صدایی می آید .......... به مانند شیون بیوه زنی است که از ترس آب در دهانش ماسیده است ...... نه می تواند آن را قورت دهد نه می تواند آن را تف کند . ناچار در دهانش نگهش می دارد .....

 

مجالی نیست ........... ثانیه ها می دوند .......... لحظه ها از پی هم می گذرند و نگاهم تو را دنبال می کند ........ و بر سر یک علامت سوال می ماند ؟؟؟

 

که چرا ........ من خرم ؟

 

هر نگاهت ........ خنجری است بر بودنم و هر لحظه‌ی بودنم پتکی است بر ساعت   تا ابد خوابیده درونم .... این چه حسی است که ساعت درونم را از حرکت باز نگه داشته و بودنم را وقف سرابی واهی کرده است ...........

 

نمی دانی .. نگو که می دانی ....... 

 

آه ..........

 

امشب بیشتر از هر شبی تو را دوست دارم ........ بودنت را دوست دارم و نگاهت را ........ کاری با این مردم سراسر نکبت ندارم ....... من تو را دارم و خیالی سراسر تهی ........ لحظه ای می‌خندی و می‌خندم و لحظه ای از سردیت آتش می گیرم ........ زخم نگاهت را جز دستانت درمانی نیست .........

 

به رضوان می گویم برایم دعا کند اما بدان جز دستانت درمانی برایم نیست و همان بهتر که نباشد .

 

 نشسته ام در انتظار ...... تا که شاید از پس آن بیهودگی دستان همیشه سردم را بگیری و مرا تا بی انتها بالا ببری ..... پر شوم از تو و بودنم را لبریز از حس سرودن سازم و در تک تک لحظه هایم بزمی به پا سازم از بودن ........ با تو بودن ..... با تو رفتن .... رفتن..... رفتن .....تا  آنجا  که  کلاغان  غصه ها  آرزوی  رفتن  به  آنجا را دارند ........ آنجایی که حتی شاهزاده های قصه ها هم پایشان به آنجا نرسیده است ......

 

آنجا ماه پر نورتر می تابد ............ چون می دانی برای تو می تابد نه برای دیگری.......  دیگر کلاغی نیست که به خانه اش نرسیده باشد.

 

کودکی نیست که از زخم قفا داغ شده باشد . و دستانی نیست که در تمنای دستانی باشد ........

 

دستها بی نیاز ..... سینه ها پرجوش ....... دلها سرشار از حسی مقدس .......

 

 که خرها بهش میگویند عشق .......

 

آه  ............

 

باشد که ندانی .........

 

خانمان شلوغ است و من تنهایم در انبوهی از شلوغی ..... بی کسم در انبوهی از بودن ...... و می نویسم ........ نه برای تن ...... برای دل ........ تا نکند فکر کند تنها مانده است در این سیل بی وزنی واژه های درد ...... واژه هایم بی تابند ......        بی تاب از نگفتن ......

 

زار نمی زنم زیرا شب دوست ندارد ....... می گوید :

 

نکند نامحرمی بشنود ...... می گوید ناله ات برای من است و بودنت برای هیچ ...... پس حبابی باش در دل دریایی بی کران ...... و دلت را خوش کن به باد بهاری .....

 

می گویم :

 

 بی وفایی است ..... حال که پاییز است ..... من چه چاره سازم با این سوز ..........

 

میگوید :

 

آن طرفش را تو می دانی با پاییز .........

 

نمی دانم این باد پر درد پاییزی مرا تا کجا می برد ......... نمی دانم به بهار می رسم یا امانم نمی دهد این سوز شب پاییزی ........

 

اینجا تنهایم ....... بی رحمانه تنهایم ………… دستانم را نگه داشته ام در باد تا باد دستانت را از فراسوی آن همه دور و آن همه دورتر برایم ارمغان آورد ......... لیک وقت تنگ است ..... 

 

دیگر چرت می نویسم ........چرت و پرت می نویسم ......... چون مجالی نیست ....... ثانیه ها می دوند ...

 

نمی دانم چه کسی باتری ساعتم را عوض کرده است ....... دستش بشکند ...... داشتم حال می کردم با این بیهودگی سراسر مبهم .........

 

 نشسته ای و می نگری چه را ؟ نمی دانم

 

و چرا اینجا نشسته ام را هم نمی دانم .

 

می خواهم بگویم :

 

 آدمی دلش میگیرد وقتی بداند دل ندارد .

 

 

خلاصه اینکه :

 

ما آدمها گاهی یادمان می رود که آدمیم .........

 

کاش بشود مانند پدر پیر همسایه بدی ها را تف کرد ........

 

                                                                  

 

                                                                                حمید

 

 

 

 

 

 
   

 
 
 
 

خارج از متن :

 

اینجا گویی همه آب در هاون می کوبند ... هاون ها شکسته است و اکنون هاون را بر سر می کوبند ....

 

و هیچ وقت نمی دانند که دانسته هایشان دلیل بر دانایی شان نیست و نمی دانند که نباید برداشت هاشان را در برابر قضاوتی سخت قرار دهند .

 

و چرا مایی که هنوز با افکار هم آشنا نیستیم دل های همدیگر را به اتوبان تشبیه      می کنیم .... و باید بدانیم کردار و رفتار آدمی دلیل بر باطنش نیست ... مایی که هنوز نمی دانیم درد چیست چرا پی درمان می گردیم و  چون فکر می کنیم برتریم و فکرمان را برتر می دانیم  پس هر نوع قضاوتی که کنیم درست است ... باید تجربه گرا نبود ... باید نسبت به عوامل به تفکری بسیط رسید و بعد حرف زد ... تا نشود دل یکی را اتوبان بدانیم که اگر اینگونه باشد حرف های دیگری آبی می شود که در هاون کوبیده می شود.

 

کمی فکر باید و کمی تامل .... که چرا ، چراها ، همواره چرا اند . و یا چرا ما آنها را هنوز چرا می دانیم . و چرا بودن را نقض می کنیم و حکمی بر نبودن می نهیم . و چرا مایی که می توانیم دست کسی را بگیریم منتظر می مانیم تا او دستش را به ما بدهد ....

 

چرا ما از محدوده فکر خودمان برای دیگران قضاوت می کنیم .... کمی فکر باید ... تا نشود صغر سنی کسی را دلیل بر نادانی و بینش کم او بدانیم .... و بگوییم هر چه من فکر  می کنم یقینا همان است و چون تو سنت کم است نمی فهمی و من می فهمم ...

 

و کاش همواره بدانیم که دانسته هایمان در برابر دانسته های دیگران اندک است و همواره آموختن ، ما را غنیمتی است .

 

 آری باید کمی سقراط بود و ندانست .... که سقراط چرت نگفته است .....

 

کمی فکر باید  ...

 

و کمی زندگی (4)

 

 

 

بابا آب داد ....

 

بابا نان داد ....

 

بابا کمی درد داد ....

 

آه ...

 

بابا دستانش پر از احساس است .. پر از بودن ... پر از نان ... آنجا که مادرم بر دستان پروصله اش مرهم می نهد تا نانهایش خونی نشود تا نکند کودکان شب بی نان شوند ...

 

آری باید سوخت و سوختن را ساخت ... آنگونه که مادر نوزاد را و آسمان باران را ...

 

و سوختن فرضیه ایست که سقراط زمانه هنوز به آن پی نبرده است ...

 

آه ...  امشب کمی حرف باید تو را .

 

سکوت را بشکن ... حرف بزن که سکوت مهری است بر لم یکن شب ... بشکن این قفل را ، تا جغدها هو هو کنند و کودکان احساس شب آواز سر دهند و بر تارک بی مثل زمین ببارند ...

 

بشکن ...

 

نه !!!!!

 

شیشه زنگاری عینک زندایی را نه ... سکوت را بشکن ... قفل را بشکن ... زندایی گناه دارد ...

 

آه اگر خدا بشنود ...

 

خدا کند خدا بشنود ...

 

خدا کند خدا بداند که تنها خدا می داند ، که حمید می داند و سکوت دلیل بر جهل نیست.

 

خدا کند خدا بداند بودن را و سرودن را ...

 

آه ………….  امشب چقدر چرت نوشته ام...

 

چه کنم ؟؟؟

 

تو بگو من چه کنم ؟؟؟

 

نمی آیی ... نمی مانی ... و هفت هایم پر پر شد ... هفت هایم را فروخته ام تا برایت کمی بودن بخرم و کمی احساس ... و برای خودم کمی لبخند ... برای مادر کمی رضوان و برای دستان دایی کمی لطافت و اگر بشود شیشه ای برای عینک زندایی .

 

نبودی و بودنم را به باد نبودن گرفته ای ... و چه زود نفی میکنی ... و می گویی برویم ... همانگونه که دیگران رفته اند... اما نمی دانی که دیگران دیگرانند و ما ماییم ... هفت هایمان مال ماست نه برای دیگران ...

 

آه .....

 

کاش بیایی و کودک بیمار دل را بوسه ای بخشی و مهر لبانت را بر بیرنگ دلم طرح زنی تا باشد هر آن دم که تنهایم بوسه ای از آن گیرم و تا بی انتهای تو پرواز کنم ...

 

نگاه کن که چگونه مهتاب را تازیانه می زند این ابر سیاه ... گویا میل به ماندن دارد ... اما تو با تمام پاکیت می خواهی بروی و میروی ... چون میل به رفتن داری ...

 

بمان که جز تو مرا یار نیست و در این بی منتها شب ، مرا غم خوار نیست ... دیگران دیگرانند و ما ماییم ... گور بابای دیگران ...

 

نمی دانم ... خدایا نمی دانم ... خدایا ، به خدا نمی دانم ... و این ندانستن است که دانسته هایم را نفی می کند و حکمی بر نبودن می نهد و دیوانه می کند دل را ... دیوانه.

 

آه ... تو را حرف بسی است و می خوری ... قورت می دهی ... و حمید می ترسد که نکند آنگونه که که بر گلوی حمید چسبید بر گلویت بماسد ... باشد تا برایت کمی آب بیاورم ... قورت دهی ...

 

کاش ......

 

و کاش بود کاشکی هایی دیگر .

 

آه ای جیب سی کینگ بخوان که تنها تو می دانی درد را ... تنها تو زار می زنی دردت را و بودنت را .....

 

 و جغدها را آواز توکشت ... مردند و دم بر نیاوردند ...

 

 آه ای جیب سی کینگ بخوان ... که تنها تو می فهمی مرا ... بودن را زار بزن ... بخوان که دم را غنیمتی است و بودن ثانیه ای است که می گذرد .

 

آه ..... چه بی رحمانه شبی است ... گویا ماه را سر بریده اند که جغد ها اینگونه       می خوانند.

 

آسمان می بارد و ناودان ها تنبور می زنند ... و نم نم اشک بهار بر روی زمین پایکوبی  می کند . می رقصد ، می چرخد و چه زود ...... آه ..... نفی می شود !!!! آنگونه که نبودن ، بودن را و نگاهت ، نگاهم را .

 

کمی حرف باید مرا ... 

 

کمی اشک باید مرا ...

 

می روم و رفتن مرا بهانه ایست ... و نگاهت زبانه ایست . و صدایت ترانه ایست که شور از شب پرانده است و او را خمار کرده است ... خمار ...

 

آری بودن بهانه ایست ...

 

بگذریم ....

 

که ما همواره گذشیم و هیچ برایمان نماند .....

 

بگذریم ........

 

اینجا بابا هنوز آب می دهد ....

 

بابا هنوز نان می دهد ....

 

و مادر هنوز دردهای او را با نگاهش مرهم می کند ......

 

خانمان خالی است و مادر تنها نشسته است در میان انبوهی از درد ...... با نگاهی زل زده به در ..... و دلی پر از رضوان .....  

 

پیر مرد همسایمان پیراهن خاکی اش هنوز بوی درد می دهد .... بوی مرگ ..... هنوز بدی تف می کند ..... و هنوز هو هوی جغدها را به تمسخر می نشیند و کودکان احساس شب را با دمپایی دنبال می کند و می گوید بروید گم شوید آشغال ها .....

 

کسی چه می داند ... شاید آه کودکان شب او را گرفته است ... کسی نمی داند.

 

شاید به بابا بگویم برایش کمی نان بخرد وکمی هم محبت ....

 

خلاصه اینکه :

 

اینجا خیلی وقت است که بودن نمی ماسد بر دل آدم ....... اینجا همه فریاد می زنند ... و شب را می فهمند ...... اینجا همه هستند هیچ کس نیست ...... تنها منم .... و کمی بودن و کمی زندگی

 

آری ..... من و شب و غم و تو 

 

 

                                                                                حمید

 

 

 
   

 
 
 
 

و کمی زندگی (3)

 

بهار ... تابستان ... پاییز ... زمستان ...

و دوباره

بهار ... تابستان ... پاییز ... زمستان ...

اینجا کمی بهار است ...

 دوباره سبزه ها می رویند و درختان جوانه می زند ... دوباره کودکان لباس های نو بر تن می کنند و شهر را پر از هیاهو می سازند .......

اما در دل حمید :

هنوز کمی پاییز است

امروز سبزه هایم را فرو خته ام تا شیشه زنگاری عینک زندایی را چاره سازم ... باشد تا ببیند هر آنچه آدمی می بیند از خوب و بد را .

لباسهای نوام را بر تن شب کرده ام تا دم عیدی نگوید کسی به فکر ما نبود.

تنها برایم کمی قیصر مانده است .... که دگر او هم خسته است ...

اینجا کمی بهار است ...

 و زندگی ام سرابی است در ماورای هر آنچه بودنم ....

 می گویند عیدت مبارک ...  ولی : دل خوش سیری چند .

اینک بر بودنم آتش زده ام و از ترق ترق نی های حصار دلم کودکان همسایه ضرب آهنگی ساخته اند و مستانه می رقصند .

می گویم : چهارشنبه سوری گذشته است و اینک بهار است ...

بی شرمانه می گویند : اما آتش دلت حال و هوایی دیگر دارد .

خیلی وقت است کلاغان برایم مرثیه‌ی تنهایی می خوانند و بر هر قار قارشان حکمی است از رفتن ، بی تو رفتن .

اینجا کمی بهار است ...

آسمان دوباره دلش درد می کند ... دستانم را گرفته ام زیر زلال اشکهایش اما... دستانم سوراخ است ....

باران می بارد و ناودانها سیراب می گردند و گوسفندان آبادی بالا در کومه های پر از مهر چوپانان به خواب می روند ...  و اسبها می نوشند ...

آه ای حلزون ... در خانه‌ی پر مهرت بمان ... اینجا کمی بهار است ... اما آسمان می گرید ... و هیچ کس نمی داند چرا در اوج بودن ... آسمان می گرید ... همانطور که هیچ کس نمی داند که چرا حمید خر است .

اینجا کمی بهار است ...

و آسمان کمی سوراخ ... و دل پاره پاره ... دستهایم پر از نیاز ...

چشمانم را دوخته ام بر بیکران شب ... شاید شب چشمانم را ببیند و از هر نگاهم ابری سازد و بر چهره‌ی بی شرم زمین ببارد ... آه اگر اینگونه شود ... جهان را ابر می گیرد و سیل باران زمین و زمان را در خود می کشد ...

اینجا کمی بهار است ...

و ما تپ تپ خمیر می خوانیم ... تپ تپ خمیر ... شیشه و پنیر ... دست کی بالا ... دست رضوان ... و کاش آن زمان که حمید بر بودنش حکم تا ابد منحوس زد ... رضوان با دستان تپ تپ خمیرش بر گوش حمید می زد و کاش کنار حوض لی لی حوضک برایش کمی از بودن می خواند ... و بجای حل مثلثات کمی برایش عشق سرمشق می گرفت  و اگر مادر می دانست .................. بجای گذاشتن سیب در کیف مدرسه ام ...کمی بودن برایم می گذاشت ... 

اینجا کمی بهار است ...

دوباره مادر دستانش پر از زجه درد است و چشمانش پر از انتظار ... و زیر لب می گوید ... رضوان چرا نیامد !؟

دوباره مادر پشت حصار دلش غم را نهان کرده است تا در این بهار لایزال اشک چشمانش داغی نشود بر صورت احساس شب ... دوباره مادر ... بغضهایش را قورت می دهد ...

می گوید بخند حمید عید است ... می خندم تا شاید بغضهایش کمی آرام شود ... و او خوب می داند که حمید کمی لوس است و طاقت اشکهای مادر را ندارد .

اینجا کمی بهار است ...

و دایی دستانش پر از وصله است ... برای دستانش کمی لطافت خریده ام ... تا نکند چشمان پر  درد زندایی بر دستانش بیفتد .

دوباره زندایی با یک بغل محبت به خانمان آمده است ... با همان عصای قشنگش ...   می خندد تا مادر بغضش را فراموش کند و دایی وصله دستانش را ... و من می خندم تا زندایی فراموش کند آن همه سیاهی را ...

اینجا کمی بهار است ...

و خانمان اینک پر از مهر است ... و پر از عشق ... و خداوند ما را دوست دارد، نه ... من را ... نه ، ما را ... محبتمان را ... و جای رضوان خالی است .

نمی دانم چرا امشب همه جیب سی کینگ را دوست تر دارند ... امشب ... جغد ها هم شاید جیب سی کینگ می خوانند ... نمی دانم چرا امشب همه اشکهایشان را فراموش کرده اند ...

آه ... من امشب اشکی ندارم ... کمی از بغض مادر غرض گرفته ام و در حیاط پشت خانمان می بارم ... ولی آرام ... نکند مادر بشنود و دل پر دردش پاره پاره تر شود . دستانم را بلند کرده ام تابرای مادر ستاره ای بچینم ... اما دستم نمی رسد ...

 خدایا ... دل مادر را ببین ... چشمانش را ببین ... قلبش را ببین ... چه می شود اگر ستاره ای به او دهی ... تو که سالهاست ستاره های دلم را چیده ای و نپرسیدی ...

خلاصه اینکه ؛

 کاش رد پایت را بر بودنم بیاویزی ، شاید دلت در این ویرانی به تاپ تاپ دل ویرانمان کمی گوش کند ...

                                     

                                                                 بهار مبارک .... حمید

 

 

 
   

 
 
 
 

و کمی زندگی (2)

 

می گفت :

نه ....... هرگز شب را باور نکرده است ........ چرا که در فراسوی دهلیزش ، به امید دریچه ای دل بسته بود .

اما من ،

شب را باور کرده ام .... زیرا در فراسویش دریچه ای نمی بینم یا اینکه فراسویی       نمی بینم ........

و می دانم که دگر مرا از تو گریزی نیست ...... چرا که در سوله‌ی دلم کمین کرده ای ، سخت ...........

تنها ………. تنها تسلای عشقی است که شاهین ترازو را به جانب کفه فردا خم        می کند.

آه ........

کاش می شد امشب بروم ..... سوی یک وسعت بی واژه .............. اینجا تنهایم ....

تمام دار و ندارم همین هاست ........

یک شانه ، کمی کتیرا ، یک دفتر شعر و خودکاری که دگر جوهری در رگهایش نمانده است ....... و کمی قیصر .......... که دگر او هم از دست هر آنچه من خسته است ....... تحمل می کند .....

آری ........ اسمم حمید است ............ پسری از جنس اردیبهشت لایزال ........

با کمی خریت ......

این گونه نگاهم نکنید ........ نگاهتان تکراری است .......... مرا ترسی از نگاهتان نیست ....... کاش می دانستید که تمام نحسیتان بالا آورده ام ......... خیلی وقت است که از زندایی رانیتیدین نمی گیرم ........ فقط بالا می آورم ...... و فقط آنی را نگه می دارم که بخواهم ............ من همه شما را بالا آورده ام ...........

اکنون بر چهار راه زمان میخ شده ام ............ فضا بی رحمانه تهی است ............ و وقارم مانند مجسمه فراعنه زیباست  و آنجا که بادها را اندیشه هیچ فریبی در سر نیست، به راهی که هر خروس بادنمایم اشاره می کند ........ باور می کنم و می روم ......... دگر نگاه آبجی بلا را رنگی نیست ...... ترسی نیست . دگر بودن نمی ماسد بر دل آدمی . بالا می آوری و در دریایی از تفکرات غرق می شوی ...

دستان سرد زندایی .... پشتم را گرم می کند ....... رضوان دعا می کند ........

و مادر ......

مادر...... مادر ................

آه .......

 مخم سوت می کشد ........... صدای سرفه های پدر پیر همسایه نمی گزارد بنویسم ... او سیگار  می کشد و کمی مرگ ..... دوباره حالش بد شده است ..... و هی پشت سر هم بدی ها را تف می کند ....... خوش به حالش ....... که بدی در وجودش پایدار نیست........ آری ....... ما حالمان بد است که نمی توانیم بدی ها را تف کنیم او حالش خوب است ......... خدا کند بهتر شود ......

تیر برق ها ........... نمی دانم چرا خاموش اند ........ کوچه عزا گرفته است ........    نمی دانم ......... شاید ......... چهار سالگی مرا به عزا نشسته اند ..... نمی دانم .........  دمشان گرم ...... که یادشان مانده است ...........

و جغدها بابا کرم می خوانند ....... من بابا کرم را دوست ندارم ....... جیب‌سی‌کینگ را دوست تر دارم .........

اینجا هر شب آسمان می گرید ........... لایه اوزون سوراخ است ، آسمان را چه         می شود؟ نمی دانم !

اما جغدها می خوانند ............

کاری به دل ورم کرده آسمان ندارند ....... و کاری هم به تیربرق‌ها ندارند ....... آنها     می خوانند ...... آسمان خراب شود ، باز هم می خوانند ......

امشب با کمی فرهاد می گذرد ........ می خواند ....... درد را ......... تنها درد را .....

و دیگر هیچ ..........

                         گنجیشکک اشی مشی

                                          لب بوم ما مشین

                                                      بارون میاد خیس میشی

                                                               برف میاد گوله میشی

                                                                            میفتی تو حوض نقاشی

 

کوچه خالی است و جز صدای پای باران صدایی نیست ........ و من هنوز در فکر کلاغی هستم که نمی دانم به خانه اش رسیده یا نه ؟؟؟؟؟

امشب آسمان سوز دارد ......... اما سردم نیست ..........

 آبجی‌بلا می گوید پوست کلفت شده ای ....... می گویم :

آری ....... عشق هر کار نکند پوست آدم را کلفت می کند ......... می خندد ..........

با همان نگاه همیشگی .

مادرم قرآنش را باز کرده و کمی می خواندش ..........

می گویم مادر به « هل من ناصر» که رسیدی داد بزن تا خدا بشنود ........... من هم داد می زنم ......

می گوید: خدا بخواهد بشنود می شنود ......نیازی به فریاد نیست ....... ولی مادر    نمی داند که دگر حنجره ام درد گرفته است ....... از بس که شبها فریاد زده ام......... ولی کسی صدایی نشنید ..........

 و اگر می شنید هم خودش را می زد به کوچه علی چپ .......

چندی است رضوان بابا شده است ...... حواسش سر گرم نوبهارش است ..... اما اگر بچه او را ببینم ..... زیر گوشش آرام می گویم .... این مردم سراسر نکبت اند ...... نترس ..... نهراس ..... این گرگ های شیطان صفت آدمی نمی خورند ..... تنها چنگالهایشان را در بدن آدمی فرو می برند و می نشینند و می نگرند جان دادنت را .... آنها مرده خوارند ..... زیر گوشش می گفتم : چه می خواهی از این زندگی ...... چه می خواهی از این سیاهی .....

و رضوان هم بعدا زیر گوش بچه اش می گوید ....... جدی نگیر پسرم ....... عمویت کمی خر است ........ او دلش مانند عینک زندایی کمی زنگاری است ... می گوید ، عمویت 4 سال است که شیشه دلش را عوض نکرده است .... حتی پاکش هم نکرده است .......

اما رضوان نمی داند که هر پارچه ای که بر شیشه دلم می کشم ، آن را کثیف تر       می کند .....

باشد که ندانی و نداند ........

موهایم دارد مرا می خورد ...... آنقدر بلند شده است که دیگر نمی توانم آنها را ژل بزنم .. و همیشه کلاه بر سرم می گزارم .... مادرم می گوید ..... میمون شده ای .....

اما من می گویم :

میمون خوب است ....... آدمی اگر تنها نامش آدم باشد و بویی از آدمیت نبرد چه فرق  می کند آدم باشد یا میمون یا خر .......     

خیلی وقت است که برای خودم زندگی نمی کنم ...... می خندم ... می گریم ..... اما نمی دانم چرا .... بودن زار میزند ...... و پشت دیوار ندامت سر بر دیوار می کوبد ......

اما راهی است که آمدم ....... خودم آمدم ........ معمار خشت اول را کج نگذاشت .... من خود معمار خود بودم ....... اما حال که آمدم تا آخرش باید بروم ......

خلاصه اینکه :

خواستم بگویم ؛

اگر پارچه ای تمیز به دستتان رسید شیشه زنگاری عینک زندایی را کمی پاک کنید ...... خیلی وقت است که شماره اش بالا رفته است و خوب و بد را نمی تواند ببیند .     

                                                                            

حمید

 

 

 
   

 
 
 
 

و کمی زندگی .........

 

شب است و سیاهی جیغ می کشد ، ناخنهایش هنوز بر تنم سنگینی می کند ،      می سوزد ،‌ اما زیباست ، درد است ، اما زیباست ، نمی دانم ............ خورده است بر اعماقم ........ اما زیباست ..... پر از حسی غریب و کی زندگی .

من خرم ............... خر زیباست ، همانگونه که دیوانگی‌ام زیباست . همانگونه که دلتنگی ام زیباست ......

بگذار هر چه می خواهند بگویند .............

گفته بودم که بالاتر از سیاهی نیست .......... اما هست ..........     

و آن پوچی است ........... زیباست . حتی زیباتر از خریت ، حتی زیباتر از دیوانگی‌ام و حتی زیباتر از دلتنگی ........ پوچی ..........نمی دانی!!! ...... نگو که می دانی ...... امشب نمی دانم به کدام سو می روم ، هیچ کس نیست ،

نه حمید ، نه تو ، نه آسمان ......

امشب آسمان دلش درد می کند.... سخت می گرید ..... ناودان ها به تنگ آمده اند ...... دیگر رمقی ندارند ...

کاش می شد اشکهایش را جمع کرد ، حیف که دستانم کوچک است ......... آخر      نمی دانی ، که دگر اشکی ندارم ..........  

ناودان ها فریاد سر میدهند ........ نمی دانم از شادی است یا درد ....

آسمان حالش بد است ..... بد تر از لحظه ای پیش ......

مادرم می گوید ........

راستی را شب پر بیمی ، است .......

من به او می گویم :

زندگی تجربه شب پره در تاریکی است ..... می خورم حرفم را ....... زندگی تجربه    شب پره در باران است ....

می خورد حرفش را ........

 می گوید........ چه می نویسی حمید ؟

 می گویم ........ درد ....... درد بودن .......... می خندد ...... می گوید نکند عاشقی؟..... و باز می خندد ......خنده اش زیباست ... زیباتر از تلخی زجه دستانش ........ زیباتر از بودن ....... شعر سرودن .......

و آبجی‌‌بلا نگاه می کند ........

آبجی‌‌بلا نگاهش پر از تازیانه است ..... نمی دانم چرا حجم بودنم را با نگاهش تار       می کند .... عشقم را پوچ می خواند ....... شاید او نمی داند که حمید خر است ، شاید فکر می کند ......نمی دانم .....

اما تازیانه هایش تکراری است ....  مانند همان ناخنی است که هنوز جایش بر تنم   مانده ....

هیچ کس نمی داند ..... نه آبجی‌‌بلا نه رضوان .......نه این مردم نفهم .

 دیشب می گفتم :

امشب دوباره بودنم درد می کند .

واژه واژه سرودنم درد می کند .

اما حال می گویم :

امشب دوباره بودنم زار می زند ........... جیغ می کشد  

آه  ........ زیبای من ........ دلم برایت تنگ شده است ........ هفت هایم را نگه داشته ام ........ فقط مال توست ........

اما نیامدی ........... می گویند که می آیی ، ولی افسوس........

هفت هزار شهر عشق را گشتم ..... هفت هزار دریا سفر کردم .... اما ندیدمت ...... و باز شنیدم که می آیی .......

حال اینجایم ....... تنها ......بی کس .... غریب ........با مویی بالیده ...... لباسی شوخگن ........ با حسرت آن همه هفت که مانده بر دلم ......... و حسرت هفت هزار بوسه مانده بر لبانم ........

خسته ام ...... از این همه خستگی خسته ام ..... خوابهایم پر از بیداری است ...... و بیداری هایم پر از ابهام .....

گویی عوض شده ام ..... یا عوضی ..... عوضی قشنگ تر از خر است ....

دوباره چار چار زمستان است ..... بغضی بروی دلم دلمه بسته که حتی چای داغ هم آن را پایین نمی برد ... ماسیده است بر دلم .

زندایی می گوید رودل کردی ..... دایی می‌گوید ..... نه ....... چاییدی ... لباست را    بپوش ........... آبجی‌بلا حرفش را با نگاهش می زند .......... هیچ کس نمی داند ...

و رضوان با قلبی پاک تر از زلال بارن برایم دعا می کند .

دعا می کند که کاش بتوانم بالا بیاورم این حجم سنگین را و خوب می داند که دگر انبوهی از رانیتیدین هم نمی تواند درمانم کند . دعا می کند تا بالا بیاورم این حبوط را .....  

کوچه دوشی از آب سرد گرفته است و شسته است آن همه سیاهی را . او از من خرتر است ............

آسمان هنوز دلش درد می کند ..... شاید بروم و از زندایی برایش رانیتیدین بگیرم. یا لباسی گرم به او بدهم.......... اما نه..... بگذار بگرید ، شاید دلش از این مردم گرفته است ...

من از این مردم بیزارم .... همانگونه که از پاسکال بیزارم ...

فقط سیاهی …… سیاهی را دوست دارم ........ بر خلاف سالهای پیش که آبی را دوست تر داشتم ....... من سیاهی را دوست دارم .

آبی جای پرنده است ، درخت در سبز ، سرخ در قلب تو ...... اما آسمان دلم ....... نه!!! رنگی ندارد .....مگر قفس رنگ دارد؟؟؟ نه ندارد ....اینجا تاریک است ......

روزها گذشته اند و حال فقط شب است ..... گویی خورشید با من قهر است .....

لامپ هایم را شکسته ام تا کسی آنها را روشن  نکند ...... نور چشمانم را می زند ........ شده ام مثل موش کور ..... موش کور قشنگ نیست خر بهتر است .

آری .... سیاهی ...... آسمان دلم سیاه است ...... ماتم زده است ... آبی دگر برایم خوشایند نیست ... حال سیاهی را دوست تر دارم .  

از میان زجه آسمان صدای اذان می آید ...... آه شب شده است ......... و من هنوز در فکر کلاغی هستم که هنوز به خانه اش نرسیده است ...... خورده است به سربالایی ... از نفس افتاده است ..... ولی کاش برسد .....

زیر این اشک شب سرد خزان ، آدمش سینه‌پهلو می کند چه برسد به کلاغ ......

___آه ....... مردن چقدر حوصله می خواهد .....

تقدیر این است ……… تقدیر این است که من سهراب این شاهنامه باشم...

___باران هنگامه می کند …….. انگار آسمان سوراخ شده است …. دستانش را بر پنجره   می کوبد ..... اما نمی توانم دستانش را بگیرم ..... دستانم کوچک است ..... دستانم سوراخ است ....

آه ......

امشب جیب‌سی‌‌کینگ خرابم کرده است ...... بارن دلم شروع به باریدن کرده است .. خودش می آید .... دست من نیست ...... جیب‌سی‌کینگ زیباست ...... آن را از همه آهنگها دوست تر دارم ...... اما هق هق شب چیز دیگری است .....

خیلی وقت است چترم سوراخ است ......

 باران هنوز می زند و من خیسم ...... خیس تر از چشمان آسمان . چترم پر از وصله است ..... اما ندوخته جایی دیگر جر می رود ....

خیلی وقت است که مانند بچه های هفت ، هشت ساله آرزو دارم که چتری گل‌منگولی داشته باشم ....... خیلی وقت است آرزو دارم چتری داشته باشم که دگر سوراخی نداشته باشد ........خیلی وقت است آرزو دارم که چتری داشته باشم که وقتی باران هنگامه می کند .... بودنم خیس نشود ....    و خط خطی های شاعرانه‌ام پاک نشود .

جیب سی کینگ هنوز می خواند ...... و باران ....... خسته شده است .... چشمانش را پاک کرده است ...... اما نمی دانم چرا دستانم خسته نشده است ....... شاید خیلی وقت است که نمی نویسد ..... شاید ........... نمی دانم .......

 در نوشته هایم گویی موریانه افتاده است و وزن ها و قافیه ها را می خورد .

 گویی بی وزنی بر نوشته هایم چیره شده است  .

____در میزنند ....... مجالی تا در را باز کنم ................

....... زندایی است ....... محبت آورده است و کمی دلتنگی برای من ..... با دست های همیشه سردش ...... زمستان سردی را از دستانش وام دارد ...... گویی گرما از دستانش فراری است .

می گوید : بی وفا شدی حمید ........ می گویم : چه کنم ، زندگی ام پر از پاسکال شده است . می خندد ...... خنده اش به مانند خنده مادر زیباست ......

زندایی خوب است ...... او از من گناهتر دارد ..... او تنهاست ..... دلخوشی‌اش ‌ماییم .....

دار و ندارش ماییم ...... نه می داند شب چیست ..... نه می داند غم چیست ..... تنهای تنهاست ..... نفسش می رود برای دایی ..... دایی او را از همه دوست تر دارد .

بگذریم .........

____جیب سی کینگ خسته شده است از بس خوانده است .... گلویش گرفته است ...

____امشب خانه بغضی دارد ..... مثل بغض های شبهای اول دلتنگی های عاشقانه ام ... خورد می کند آدم را .... اینکه بدانی نمی داند ....... و یا می داند و نمی‌خواهد بدانی که می داند . بایدخورد شوی تا خر شوی ..... باید پاهایت پر از تاول باشد .....

آری ....... حمید خر است و کمی آن طرف تر ......

چراغ را خاموش کرده ام ...... نوشته هایم در خاموشی بال می گیرند .... پرواز می کنند .

نمی گذارم خواب بر من چیره شود ........می خواهم خوابم پر از بیداری باشد و ابهام ....

ساعت خانه خوابیده است ........ او خسته است ..... از صبح تا شب آواز رفتن          می خواند. من اگر جای او بودم یواشکی اندکی به عقب باز می گشتم طوری که     ثانیه ها نفهمند . او تنها از رفتن حرف می زند .... باتری اش تمام شده است اما به عمد عوضش نمی کنم ...... می خواهم کمی در خاموشی باشد .... می خواهم کمی احساس رهایی کنم ... ساعت محدودم می کند ...... و یادم می آورد که لحظه ها تمام می شوند .

 امشب در خانه بی وزنی حکم می کند .....حکم بی وزنی است ... آس را روکرده     است ....... و من برگ بازنده در دستم است ........ چاره‌ای ندارم باید دست را عوض کنم ...... اما نمی شود ...... من بازنده ام ...... اما تا آخر بازی می کنم ...... حتی اگر مجبور شوم رد دهم ، تا آخر بازی می کنم ، ولی دست را به هم نمی زنم ... بالاخره روزی حکم دست من می افتد .....  

خلاصه اینکه ؛

ما همیشه اشتراکمان به قول دبیر ریاضی تهی است ...... تهی ، نه کمتر نه بیشتر ..

باید این حجم تهی را اجتماع گرفت ......  کاش بشود ........

آه .........

من چه تلخم امشب ......... تلخ تر از بادامی تلخ ..... تلخ تر از شعر قیصر و خالی تر از بودن فرهاد .......... سرد تر دستان سرد زندایی .... و دردناک تراز زجه دستان مادر .......   

اما .......در این بی وزنی واژه های درد ........ باور داشته باشی یا نه ........

من خرم .

                                               

               

                                                                                                                                     حمید

 

 

 

 
   

 
 
 
 

کاش در آن لحظه که تقدیم تو شد هستی من

          می سپردم که مواظب باشی

 

                  جنس این جام؛ بلور است

 

                       پر از عشق و غرور

 

                               که هر آن دم که شوی غافل از آن

 

                    میشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــکند...

 

همون شب دلم گرفت ، دلم برای تنهاییم گرفت که به اندازه ی  رهگذری با کوله باری خالی از عشق و اندوه که در مسیری دور و راهی دورتر روی برگهای خشک پاییز قدم   می زاره و خش خش برگها در نظرش زیباترین آوای عالمه!...                                

 

  نه، نمی خواهم شعار بدهم که چرا انسانیت مرد ؟ چرا محبّت زیر خاک مدفون شد؟ و چرا عشقهای آسمانی همه زمینی شدند؟... فقط می خوام بپرسم: درد ، کدوم احساس آدمی رو بر می انگیزه.          

 

همون شب دلم گرفت ، دلم برای تمام آدمهایی گرفت که کور شدن ، کرشدن ، لال شدن یا اینکه نه! فقط  می خوان که کور باشن ، کر باشن ، لال باشن! دلم برای آدمهایی گرفت که همه چیزشون مادی شده ، دوستیهاشون مادی شده ، دشمنیهاشون مادی شده ، عشقهاشون مادی شده و حتی مرگهاشون هم مادی شده!!....دلم برای همه ی آدمهایی گرفت که در مقابل عزیزترین عزیزانشون هم جمله ی «دوستت دارم » را با اکراه بیان می کنن .  

 

همون شب دلم گرفت ، دلم برای سهراب گرفت که چه معصومانه و پر درد گفته بود:     « من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم حرفی از جنس زمان نشنیدم/هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود/ کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد / هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت...»

 

 انگار اونم فهمیده بود که دیگه نمی شه به سیب و سپیدار سلام کرد و بعد عاشق شد...دلم برای کاج بلند توی حیاط گرفت که محکوم بود یک عمر بادهای سخت و کلاغهایی رو که گاه معصومانه و گاه شرور شاخه هاشو آزار می دادن تحمل کنه و تنها سر خم کنه و کار دیگری از دستش بر نیاد ، حتی دلم برای آسمون هم گرفت که دیگه رمقی برای گریستن هم نداشت... 

 

شبهای دیگه باز هم دلم گرفت ، دلم سخت گرفت ، اون شبها دلم به اندازه ی تمام دلتنگیها و برای تمام دلتنگیهای عالم گرفت .

 

امّا امشب دیگه دلم نگرفت چون امشب فرق داره ..

 

نگاه کن امشب قرص ماه کامله ............من نه ، آسمان صافه  و............. دل من نه ، تو بزرگی و...............روح من نه، ولی دیگه دلم نگرفته ، امشب فقط و فقط  شاعر شدم شایدم عاشق تر از پیش! همین...

                                                              

                                                حمید

 

 

  

مردمی که بر حرمت  نگاهشان صورتکی است ز وسوسه و فریب

 

  

خیابون طولانی تر از همیشه شده ، شاید چون من قدمامو کوچکتر از همیشه ور می دارم .

 

خسته ام ، از تکرار خسته ام ، از نوشتن خسته ام ، اما چی کار کنم دلم طاقت نمی یاره .از دوری ها ، از دورنگی ها ، از دروغ ها  ٬ از تظاهر ها ٬ از نیرنگ ها و از بی وفایی ها خسته ام........ از شبهای پر از سکوت که بی حرف آزارم می ده ٬ که بی حرف فریاد می زنه ٬ که بی حرف بغض می کنه و آروم آروم اشک می ریزه!...از صورتک های رنگارنگ و خنده های دروغین و گریه های نه از ته دل خسته ام ٬ از های های بی امون دلتنگی ها خسته ام ٬ از بی قراری لحظه های بی ترنم عشق خسته ام ٬می خوام خستگیمو فریاد بزنم و بگم : «نمی بینید دوستیهاتون ناپایدار ٬ عشقهاتون فانی ٬ حرفهاتون پوچ و نگاه هاتون بی فروغ شده ؟!  ‌نمی بینید که انگار افسون شدید؟ ٬ افسون مال و ثروت ٬ افسون جاه و مقام ٬ افسون تملّق گویی دیگران و از همه مهم تر افسون خودتون! پس چه وقت آدمیت خودتون را باور می کنید؟!...»  خسته ام ٬ از حصار تنهایی خسته ام ٬ از سکوت خسته ام ٬ از این همه فاصله خسته ام ٬ خسته ام امّا می دونم که روزی خستگیهام تموم می شه ٬ می دونم که تا مجنون هست لیلی هم هست ٬ می دونم که تا معشوق هست عاشق هم هست ٬ امّا چی کار کنم که باز هم خسته ام! ٬ از هجوم دردها و ناله ها خسته ام ٬ از این همه حرفهای تلخ خسته ام ٬ از تصویرهای همیشه گنگ و تاریک آینه خسته ام .

 

حمید

 

چو خویشتن دیدی سلامی کن !!!!!

  همیشه از کنار هم می گذریم بدون اینکه به هم سلامی کنیم یا حتّّی نگاهی! ٬ ما از کنار هم می گذریم بدون اینکه بدونیم در پس هر نگاه دردی وجود داره و شاید درددلی که نیاز به  سنگ صبوری داشته باشه ٬ ما از کنار هم می گذریم بدون اینکه بدونیم گاهی سکوت دردِ فریاده و   فریاد درمان سکوت٬ ما از کنار هم می گذریم و تو دلمون می گیم: برای پیدا کردن عدل چند سال از عمر وقت لازمه و برای یافتن عدالت چند عمر از زندگی امّا یادمون می ره عدالتو برای هم معنا کنیم و از هم بپرسیم: عدالت کدومه؟ اینکه یکی رو به عرش می بره و دیگری را به فرش می آره؟اینکه یکی را به اوج ثروت می رسونه و دیگری رو زیر خط فقر نگه می داره؟ اینکه کودکی رو عزیز خانواده اش می کنه و کودک معصوم دیگری رو سیلی خورده و طرد شده؟! و بعد نتیجه بگیریم : وجود ما پر از عدالته اگه نخوایم که بی عدالت باشیم!  ما از کنار هم می گذریم بدون اینکه بدونیم باید همدل باشیم همزبون بودن کافی نیست!... ٬ ما از کنار هم می گذریم بدون اینکه بدونیم انسان بودن مهم نیست بلکه انسان موندن مهمه.                                                         

خلاصه اینکه :                                                                                           عمری می گذره سبزها زرد می شن ٬ بچه ها جوون و جوونا پیر میشن ٬ آسمون و زمین یکی می شن ٬ انسانها متمَدن می شن ٬ ثانیه های بی قرار از پی هم می گذرن ٬ عدّه ای می میرن ٬ عدّه ای متولد می شن ٬ نسلی بعد از نسل دیگری روی کارمی یاد ولی اونا هم از کنار هم می گذرن بدون اینکه به هم سلامی کنن یا حتی نگاهی! آره ٬ آونا هم مثل من ٬ مثل تو ٬ مثل شما و مثل ما تنها از کنار هم می گذرن بدون اینکه به هم سلامی کنن یا حتّی نیم نگاهی...آره اونا هم تنها می گذرن!... 

               

                                حمید

 

 
   

 
 
 
 

 اینجا نبض زمان گیر کرده ....

تو رو که می بینم تموم ذهنم بوی عشق می گیره .

 

اون وقت دلم مثل قلب یه گنجشک می تپه . کاش هیچ

 

وقت خاطره نشی . وقتی قراره نباشی ، زمان به

 

نیومدنت گیر می کنه ، وقتی قراره که بیای ، قلب

 

ساعت به نبض زمان زنجیر می شه . وقتی بیای تموم

 

خاکستری ها نارنجی می شن .

 

 

وقتی خیال با تو بودنو سنجاق می کنم به نگاه پنجره ،

 

از همه چشم های منتظر قشنگ تر می شه . امروز

 

چقدر نگاه پنجره بوی تو رو می ده .

                                                             حمید

 پاشو راه بیفت!!!!!! اینجا نشین!!!!!! (2)

 

 

شاید دیگه منو نشناسی . شاید منو به یاد نیاری . اما من تو رو خوب می شناسم ، ما همسایه شما بودیم و شما همسایه ما و همه همسایه خدا .

 

یادم میاد بعضی وقتا می رفتی و زیر بال فرشته ها قایم می شدی و من تموم آسمونو دنبالت می گشتم ؛ تو می خندیدی و من پشت خنده ها پیدات می کردم . خوب یادمه که اون روزا عاشق آفتاب بودی .

 

یادت میاد ؟ گاهی وقتها شیطونی می کردیم و می رفتیم سراغ شیطون . تو گلی بهشتی به سمتش پرت می کردی و اون کفرش در می اومد . اما زورش به ما نمی رسید .

 

فقط می گفت : همین که پاتون به زمین برسه ، می دونم چطور از راه به درتون کنم .

 

تو شیطون بودی ، آروم و قرار نداشتی . آسمونو روی سرت می زاشتی و شب تا صبح  از این ستاره به اون ستاره می پریدی و صبح که می شد توی بغل نور خوابت می برد .

 

اما همیشه خواب زمینو می دیدی . آرزویی ، رویاهای تو رو قلقلک می داد . دلت می خواست به دنیا بیای . و همیشه اینو به خدا می گفتی و اینقدر گفتی که تو رو به دنیا آورد ، من هم همین کارو کردم و بچه های دیگر هم همینطور ، ما به دنیا اومدیمو همه چیز تموم شد .

 

حالا تو اسم منو از یاد بردی و من اسم تو رو . ما دیگه نه همسایه هم بودیم نه همسایه خدا ما گم شدیم و خدا رو گم کردیم ......

 

خیلی وقته که دنبال یه نورم ، نه اون نور بهشتی، ولی یه چیزی که یه خورده امید بده.

 

دوست من ، همبازی بهشتی ام ! نمی دونی چقدر دلم برات تنگ شده . هنوز آخرین جمله خدا تو گوشم زنگ می زنه : " از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است ، اگر گم شدی از این راه بیا ".

 

پس پاشو .............. راه بیفت ................. اینجا نشین............... بلند شو . از دلت شروع کن . شاید دوباره همدیگه رو پیدا کنیم .

 

 

                                                                                      منتظرتم

 

                                                                        حمید

  

 

 

 
   

 
 
 
 

 

 

 

 

پاشو  راه بیفت!!!!!! اینجا نشین!!!!!!

 

 

وقتی اینقدر دردهات زیاد شده که نمی تونی تحمل کنی. وقتی اینقدر تنها شدی که حتی حرفاتو نمی تونی به نزدیکترین آدم توی زندگیت بزنی. وقتی باید پیش همه نقش تکیه گاه و یه آدم    بی احساس و نشکن رو بازی بکنی. وقتی دردهات کوچیکن ولی برای قلب نازک تو، بار زیادی هستن. اون موقع است که نمی تونی جلوی اشکاتو بگیری. اون موقع است که نصف شب هیچ قرص خواب آوری نمی تونه حتی یه ذره خواب به چشات بیاره. اون موقع است که شب و غم و آسمون  می شینن کنارت و بدون اینکه بدونه علت گریه ات چیه باهات اشک می ریزن .  با این حال باز هم نمی تونه هیچی به هیچ کس بگی. اون موقع است که میبینی تنها راه آروم شدن اینه که بشینی بنویسی. بنویسی که درد توی سینه ات داره خفه ات می کنه و تو حتی اجازه اعتراض نداری چه برسه به اینکه فریاد بزنی. بعد تازه می فهمی که نوشتن هم دیگه آرومت نمی کنه . یکی نیست بهت بگه آخه چه مرگته.  تو باید قوی باشی . محکم باشی. گریه برای چی . اشک برای چی . ناله برای چی؟ می دونی علت ناراحتیات از نظر دیگران چقدر احمقانه است؟  پس عاقل باش. تو فقط یه چاه نیاز داری. یه چاه توی یه نخلستان توی دل شب. پس پاشو راه بیفت. اینجا نشین...

 

 

 

حمید