کاش در آن لحظه که تقدیم تو شد هستی من

          می سپردم که مواظب باشی

                  جنس این جام؛ بلور است

                       پر از عشق و غرور

                               که هر آن دم که شوی غافل از آن

                    میشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــکند...

همون شب دلم گرفت ، دلم برای تنهاییم گرفت که به اندازه ی  رهگذری با کوله باری خالی از عشق و اندوه که در مسیری دور و راهی دورتر روی برگهای خشک پاییز قدم   می زاره و خش خش برگها در نظرش زیباترین آوای عالمه!...                                

  نه، نمی خواهم شعار بدهم که چرا انسانیت مرد ؟ چرا محبّت زیر خاک مدفون شد؟ و چرا عشقهای آسمانی همه زمینی شدند؟... فقط می خوام بپرسم: درد ، کدوم احساس آدمی رو بر می انگیزه.          

همون شب دلم گرفت ، دلم برای تمام آدمهایی گرفت که کور شدن ، کرشدن ، لال شدن یا اینکه نه! فقط  می خوان که کور باشن ، کر باشن ، لال باشن! دلم برای آدمهایی گرفت که همه چیزشون مادی شده ، دوستیهاشون مادی شده ، دشمنیهاشون مادی شده ، عشقهاشون مادی شده و حتی مرگهاشون هم مادی شده!!....دلم برای همه ی آدمهایی گرفت که در مقابل عزیزترین عزیزانشون هم جمله ی «دوستت دارم » را با اکراه بیان می کنن .  

همون شب دلم گرفت ، دلم برای سهراب گرفت که چه معصومانه و پر درد گفته بود:     « من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم حرفی از جنس زمان نشنیدم/هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود/ کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد / هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت...»

 انگار اونم فهمیده بود که دیگه نمی شه به سیب و سپیدار سلام کرد و بعد عاشق شد...دلم برای کاج بلند توی حیاط گرفت که محکوم بود یک عمر بادهای سخت و کلاغهایی رو که گاه معصومانه و گاه شرور شاخه هاشو آزار می دادن تحمل کنه و تنها سر خم کنه و کار دیگری از دستش بر نیاد ، حتی دلم برای آسمون هم گرفت که دیگه رمقی برای گریستن هم نداشت... 

شبهای دیگه باز هم دلم گرفت ، دلم سخت گرفت ، اون شبها دلم به اندازه ی تمام دلتنگیها و برای تمام دلتنگیهای عالم گرفت .

امّا امشب دیگه دلم نگرفت چون امشب فرق داره ..

نگاه کن امشب قرص ماه کامله ............من نه ، آسمان صافه  و............. دل من نه ، تو بزرگی و...............روح من نه، ولی دیگه دلم نگرفته ، امشب فقط و فقط  شاعر شدم شایدم عاشق تر از پیش! همین...

                                                حمید

مردمی که بر حرمت  نگاهشان صورتکی است ز وسوسه و فریب

خیابون طولانی تر از همیشه شده ، شاید چون من قدمامو کوچکتر از همیشه ور می دارم .

چو خویشتن دیدی سلامی کن !!!!!

  همیشه از کنار هم می گذریم بدون اینکه به هم سلامی کنیم یا حتّّی نگاهی! ٬ ما از کنار هم می گذریم بدون اینکه بدونیم در پس هر نگاه دردی وجود داره و شاید درددلی که نیاز به  سنگ صبوری داشته باشه ٬ ما از کنار هم می گذریم بدون اینکه بدونیم گاهی سکوت دردِ فریاده و   فریاد درمان سکوت٬ ما از کنار هم می گذریم و تو دلمون می گیم: برای پیدا کردن عدل چند سال از عمر وقت لازمه و برای یافتن عدالت چند عمر از زندگی امّا یادمون می ره عدالتو برای هم معنا کنیم و از هم بپرسیم: عدالت کدومه؟ اینکه یکی رو به عرش می بره و دیگری را به فرش می آره؟اینکه یکی را به اوج ثروت می رسونه و دیگری رو زیر خط فقر نگه می داره؟ اینکه کودکی رو عزیز خانواده اش می کنه و کودک معصوم دیگری رو سیلی خورده و طرد شده؟! و بعد نتیجه بگیریم : وجود ما پر از عدالته اگه نخوایم که بی عدالت باشیم!  ما از کنار هم می گذریم بدون اینکه بدونیم باید همدل باشیم همزبون بودن کافی نیست!... ٬ ما از کنار هم می گذریم بدون اینکه بدونیم انسان بودن مهم نیست بلکه انسان موندن مهمه.                                                         

خلاصه اینکه :                                                                                           عمری می گذره سبزها زرد می شن ٬ بچه ها جوون و جوونا پیر میشن ٬ آسمون و زمین یکی می شن ٬ انسانها متمَدن می شن ٬ ثانیه های بی قرار از پی هم می گذرن ٬ عدّه ای می میرن ٬ عدّه ای متولد می شن ٬ نسلی بعد از نسل دیگری روی کارمی یاد ولی اونا هم از کنار هم می گذرن بدون اینکه به هم سلامی کنن یا حتی نگاهی! آره ٬ آونا هم مثل من ٬ مثل تو ٬ مثل شما و مثل ما تنها از کنار هم می گذرن بدون اینکه به هم سلامی کنن یا حتّی نیم نگاهی...آره اونا هم تنها می گذرن!... 

                                حمید

پيام هاي ديگران ()