< من و شب و غم و تو>

 .: من و شب و غم و تو :.

(وخدايي كه در اين نزديكي است )

www.pesareshabebarany.persianblog.ir


هيچ کس نمي تواند بند اسارت از پايت     بگسلد تو خود صيادخودي و من چگونه مي توانم آزادت کنم؟ تو خود بند بگسل و رها     شو! تو عاشقي بر زنجيره هايت و آزادي از من مي طلبي؟ چه خواهش عبثي...! و تو     همچنان بندها مي افشاني به همان راه مي روي همان آدم گم گشته اي وهمان گياهان     را باغباني... که مي تواند تو را نجات دهد؟ چرا کسي بايد تو را ناجي باشد؟ ...     وقتي به تو نزديک ميشدم از خودم مي پرسيدم: که خود را ميشناسم يا نه وقتي از تو     دور مي شدم دريافتم که فصل عاشقانه هاي اين ديار گذشته گذشته گذشته آري مهربانم     گذشته! ... آهاي پدر روحاني...گوش کن اين منم... حميد ... پسري از جنس ارديبهشت لايزال که از جاده مي آيد و     رهسپار جاده است پس تا فرصت باقيست... بگو با کدام اشتياق به روياهايم دل     بسپارم با کدام تدبير گره از کارم بگشايم؟ تو بگو پدر روحاني...تو     بگو!


 
و کمی زندگی 13
 
 

                                    وکمی زندگی١٣

آه ای یکهزار و سیصد و هشتاد و چند ....... مرا دریاب !!!

که باران هنگامه های بودنت را می شمارد و نفیر بودنت آنقدرحقیر است

 

که موش کور پستوی خانه سهراب آن را به مزاح می گیرد .

آه ای یکهزار و سیصد و فریاد ..........  مرا بخوان !!!

که حزن می نویسد صدایم را... تو مرا اینگونه بخوان ...

منم همانی که شبها تا صبح بونت را چون کودکانی نحیف مشق می

کنم.کودکانی که درازای آروزیشان مشق تصمیم کبرایی بیش نیست .

آه ای یکهزار و من .... بگو چه می خواهی ؟؟؟!!!

 

دست از خویش بریدی و لجام بودنت را بر دار زمین آویختی به امید کور

سویی از کجا؟؟؟...

به ناکجا ؟؟؟

  

         تا کجا  ؟؟؟

و باران ....

می بارد ......

و من چه بی وقفه خیس می شوم ... زیر باران شرم نبودنت !!!

شاید خالی جودم را پر کند ............... و شاید ته مانده های شعرم را

با خود ببرد ......

شبانه هایم را خزان نگاهی می سوزاند .... سالهاست می سوزاند و

من از بی کسی وجود می هراسم!!!

تنها نیستم .... تنها فکر می کنم ....... تنها حرف می زنم و تنهایی مرا

سزاست ... شاید این رسم خوشایند نبودنت شیرین است و مرا تلخ

می نماید ...

بگذار امشب این خیال باطل را با ته مانده های سیگارم به یادت دود

کنم ... کام به کام ، نفس به نفس .... دووووووووووود  می شوی !!!

اما بازهم شمیم بودنت در مغزم می پیچد و مرا مست می کند ....آه این

چه ننگ است مرا ؟؟؟

که آسمان مزاح می بافد و  دل محال . تو بگو این چه ننگ است مرا ؟؟؟

 

صدای ابلیس زمان مرا به سوی هیچ می کشاند و بر بودنی لاقید خیال

می نگارد . آه که اسمان شوردنی باید و دل باریدنی ................ و قلم

زاییدنی .  

دست هایم فلس از نگاه رمال کدامین نگاره است که این چنین

می شرارد وجود را ؟ این چنین می گدازد درون را ؟

خلاصه اینکه :

تنی را که ز خون دل زخم روا نیست شرر چرا ؟؟؟‌

 

                                                                    سبز باشید

                                                                        حمید