من و شب و غم و تو

و کمی زندگی 14

حمید تنها — Tue, 14 Sep 2010 15:17:36 GMT

و کمی زندگی 14

و این است سبک جدید زندگی ایده آل من :

شب ها دیازپام و صبح ها لورازپام و حجم سنگین معده ی مرا چیزی جز مرفین میسر نیست ...

آری این منم پسری از نسل درد ....

از نسل شیون های بی دریغ یک زن حامله در جاده ای تاریک ...

از نسل چادرهای به گل نشسته در سنگینی وزن حمل ...

از نسل خواب های پر از واهمه ی دردِ زا ...

از نسل گریه های پر واهمه ی مادری بر عزای نطفه ای در بطن ، از سر اجبار ...

از نسل فریاد های بی صدای درونی پر از سورئالیسمی باطل و نهیلیسمی غالب !!!

... و این چنین زار گریه های به خون نشسته ی مرا چیزی جز قلم نشاید و باورهای به گل نشسته ی انبوه درون را چیزی جز سکوت نباید .

سکوتی نه از سر اجبار ؛ از سر مزاح ... مزاحی بر بایدهای مزحک بودن...

آه که نسلی است پر اندوه و کم باران ...

صدای خرناس پنجره ها از فرط خواب ، کر کرده است گوش آسمان را و باران هنگامه اش را بر سر قبر کودکی آوار می کند که بر سر چهار راهی مریم می فروخت . مریمی به سرخی خون دل و معطر به بوی بی کسی ... و آنچنان که مریمش پر کشید بند دلش پاره شد و در پی بند دلش مریم ها او را به زیر چهار چرخی کشاندند که فخر می فروخت جاده ها را و به دندان کین می خایید جان را ... و سکه هایی که بر سر دخترک آوار شد از بوی مرگ . از بوی تعفن بی کسی !!!

و این چنین بوییند و گرییدند و رفتند و دخترک ماند و آسمانی که شیون شیون درد می بارید بر خرناس پنجره ها .

شب ار نبود آسمان به نحسی گامهایش اعتماد نمی کرد که دل پر خون را نوای ماندنش به خون نشاند و مریم مریم به باد .

شیون شیون به فخر اپیکوریان !!!!!!!

آه که زمانه ای است پر درد و پر ملال ...

نه دل توان ماندنی شاید نه تن ردای بودنی باید !!!

در دلواپسی پس کوچه ها تنها کوچه ها پس می زنند هوای بودن را و گرنه دل واپس زده را پس زدن نشاید .

در پیچ و خم زلف زر تاب خورشید شب ، گرمی معجر به تب نشسته کدامین باده این چنین شرم بسته بر پیکر خورشید شب که نه روی نماییدن دارد نه طاقت ماندن ؛ که حجله به داماد سر خویش ، عنان کرده افسار و شرم می نگارد بر صورت پر رمز و راز خویش ...

آه که زمانه ایست پر در د و پر سوز ...

که صدای سیال بودنت هنوز درونم را می سوزاند و تو هیچ مرا ندانی و خبر از من نخوانی .

گمان زمانه بر باورت چرخید و چرخیدیم بر باوری هیچ ، که این صدای نخستین درد از کیست؟

بیصدا شکستیم و نشستیم بر کور سوی سرابی رقت انگیز.

آه ای نخستین درد مرا ، چنین سرد بر جبین نشسته ای به کین چرا ؟

آه ای نخستین بار نگاه مرا ، کور می باید دیدن که تو آن سان چون شراب در جام بوتراب مرا کجا دیدنی باید؟

نگاره ها ستاره ها دسته دسته رقصیدند بر شرم گیسوانت تا تو را کرشمه ای شاید. چنین خرامان مرو مرا که رفتنت فسانه ایست نا شنیدنی . بر خزان سینه ام این نفیر بی گدار کیست چنین گرم مرا ؟

من زاده ی خزان سالی بی بهارم بگو که نه من ورا خواستن نه او مرا باید ؟

در تب و تاب خنده های بی دریغ بهاری فسونگر سرشک دیدگان مرا هرای خزانی شنیدنی باید؟

بگو که این تقدیر بی حیا چگونه سرشته است ورا ؟ من زاده ی خزان سالی بی بهارم اگرچه از نسل بهارم ... که این ننگ مرا نشاید .

گذشتیم ..................................

گذشتیم و نوشتیم بی دریغ ، دریغ جان را بر لوح بی صفای ماندی بر سراب.

سرابی گزیدیم و بریدیم از خیال تا در این قرن گویا بی زوال در میان مردی امپریال مرا شاید این بایدی باید!

سبز باشید

حمید (مسیحا)

و کمی زندگی 13

حمید تنها — Thu, 10 Sep 2009 05:27:08 GMT

وکمی زندگی١٣

آه ای یکهزار و سیصد و هشتاد و چند ....... مرا دریاب !!!

که باران هنگامه های بودنت را می شمارد و نفیر بودنت آنقدرحقیر است

که موش کور پستوی خانه سهراب آن را به مزاح می گیرد .

آه ای یکهزار و سیصد و فریاد .......... مرا بخوان !!!

که حزن می نویسد صدایم را... تو مرا اینگونه بخوان ...

منم همانی که شبها تا صبح بونت را چون کودکانی نحیف مشق می

کنم.کودکانی که درازای آروزیشان مشق تصمیم کبرایی بیش نیست .

آه ای یکهزار و من .... بگو چه می خواهی ؟؟؟!!!

دست از خویش بریدی و لجام بودنت را بر دار زمین آویختی به امید کور

سویی از کجا؟؟؟...

به ناکجا ؟؟؟

تا کجا ؟؟؟

و باران ....

می بارد ......

و من چه بی وقفه خیس می شوم ... زیر باران شرم نبودنت !!!

شاید خالی جودم را پر کند ............... و شاید ته مانده های شعرم را

با خود ببرد ......

شبانه هایم را خزان نگاهی می سوزاند .... سالهاست می سوزاند و

من از بی کسی وجود می هراسم!!!

تنها نیستم .... تنها فکر می کنم ....... تنها حرف می زنم و تنهایی مرا

سزاست ... شاید این رسم خوشایند نبودنت شیرین است و مرا تلخ

می نماید ...

بگذار امشب این خیال باطل را با ته مانده های سیگارم به یادت دود

کنم ... کام به کام ، نفس به نفس .... دووووووووووود می شوی !!!

اما بازهم شمیم بودنت در مغزم می پیچد و مرا مست می کند ....آه این

چه ننگ است مرا ؟؟؟

که آسمان مزاح می بافد و دل محال . تو بگو این چه ننگ است مرا ؟؟؟

صدای ابلیس زمان مرا به سوی هیچ می کشاند و بر بودنی لاقید خیال

می نگارد . آه که اسمان شوردنی باید و دل باریدنی ................ و قلم

زاییدنی .

دست هایم فلس از نگاه رمال کدامین نگاره است که این چنین

می شرارد وجود را ؟ این چنین می گدازد درون را ؟

خلاصه اینکه :

تنی را که ز خون دل زخم روا نیست شرر چرا ؟؟؟‌

سبز باشید

حمید

یار بی وفا

حمید تنها — Wed, 19 Nov 2008 05:33:30 GMT

گفتی به سر صراط غم یار تویی !

گر سر برود مرا نگهدار تویی .

گفتی که اگر به جرم عشقت ببرند ؛

محکوم طناب و تحفه ی دار تویی .

گفتم که نه من منم که بر دار شوی ؛

در پیچ و خم نگاه خمار تویی .

مجنون به سر نگاهت از کیش برید ؛

لیلای زمین به اذن دادار تویی .

.:: حمید هاشم ورزی ::.

(بدون عنوان)

حمید تنها — Sun, 14 Sep 2008 10:19:26 GMT

« و کمی زندگی 12 »

کودکی که می رفت ...... شبی که می ریخت....... و واژگانی که بر سرم آوار شدند ....... اینها تمام های و هوی من است و بطن واژگان مرا کسی نمی شکافد و من درد می کشم ......

آخ ......

کاش می شد سقط کرد این حجم مستور را که کودک ناخواسته هر چه که باشد منفور است !!!!!!!

نفی از قلم نیست ، نفیر از بودن است ... لیک مانده ام ... هنوزهای و هوی رفتن مرا بسی است و پاییز هنوز وام دار نگاه من است ....... غمین به غصه های من است و حزین ز نفس های من است .......

می گفت پاییز دلت دگر بهار شد و رخت عزا کنده ای از تن !!! شاید دل به لبخندی خوش کرده بود که پس نقاب غصه هایم نقش بسته بود !!!

لیک نه من منم که بهاران توانم داشت .... نه دل دل است که بهاران تواند داشت .........

اینجا منم حمید ...... این منم ..... باور کن ...... پاییز مراست و من پاییز را .... مرا عار بهار نیست !!!

اگر چه از نسل بهارم ولی این ننگ مرا نشاید ....... سوز دل را به سبزی بهاران نمی فروشم ... این سوز یادگار دوران من است .... یادگار او ...... یادگار تو ............ و یادگار هر آنچه زود رفت ... کسی چه می داند؟؟؟ کسی نمی داند ..........

میان همهمه ای ژرف چگونه صدای بودنم را ساز کنم ؟؟؟ اینجا همه گرگ شده اند و گله را مفت فروخته اند ... تو بگو .... رسم وفا چیست ؟؟؟ تو بگو تاوان حیا چیست ؟؟؟

اینجا همه شب تا پای صبح بودنم را چنان مستانه ساز می کنم که خواب از شب پرانده ام و مستی لاقیدی بر خویش بسته ام ... بیا ببین که چه دبدبه ای دارد نگاه خَمّارم ... بیا و ببین که چه وسوسه ای دارد لبان پر شهوتم !!!

آری !!! شاید رسم وفا این است و یا شاید تاوان حیا این است !!!

نمی دانم ... چون مترسکان خشکیده ی بی مقدار در فلسفه ی خویش گم شده ام و معمای بی جوابی تفکر خشکیده ام را دنبال می کند که هر چه از آن دورتر می شوم بیشتر مرا در می یابد ......

آه این چه فلسفه ایست که مرا رها نمی کند ؟؟؟

اینجا صدای ناقوس شب از کوچه هایی که به انتها ختم می شوند بیشتر به گوش می رسد ... شاید این بازتاب صداست که دل می شوراند !!! کسی چه می داند ؟؟ شاید هوای گریه های شبانه ی دل نیز به بن بستی ختم می شود و این صدا هی می پیچد ... هی می پیچد ........ و هی دل می شوراند !!!

بگو با کدام واژه بسرایم نماز صبح خویش را که هی گریه میان آن خطور نکند و هی بغض خرابش نکند ......

آه مادر ... میان چادر نماز گلدارت مرا بپیچ و هی نازم کن ... و هی اینگونه برایم بخوان .....

لالا بخواب گرگا حریصن

چرا چشمات همیشه خیس خیسن ؟؟؟

تو گفتی دلت غمی نداره

آخه چشمات تو خوابم خیس خیسن

آه مادر ... نازم کن....... بگو که گل های باغچه ی جا نمازت را چگونه پروراندی که با هر الله اکبرت ضعف می کنند ......

دگر نایی مرا نماند ... تو بگو من چه کنم ؟؟؟ چه کنم این فلسفه ی عمیق بودن را ؟؟؟

بگذار ........بگذریم !!!

آه ای زیبای ناسپاس ... در من باش ... در نقطه های بودنم ... و در شاه بیت سرودنم ...

خیالی نیست که بدانی بودنم را !!! من هستم .. با تو.... با خیال تو ...

آری اینجا روزها رخت عذا کنده اند و در گذرند و خیال فردایی دگر می گذراند بودن را .....

حال اینجا منم ....

در تو ....

با تو ....

با یاد تو ...

و تو بی من .....

در من ....

تو بگو ... این چه صیغه ایست که آسمان سفید تن کند و من سیاه !!!؟؟؟

وای بر من ... میان دوزخ تن ... بسان شب پره ای بر گرد آتش خویش می پرم و می سوزم ز خویش ...

آه ای همیشه بودنی در من!!! مرا دریاب ... نه آنچنان که بودم و هستم ... آنچنان که بودنی ساز می شود در لاینفک وجود ... آنگونه مرا دریاب !!!

واژه های بودنم را که می انگارم ، نهیلیسم مرا رها نمی کند ...

اگزیستانسیالیسم مرا به سوی خویش می کشد و سوررئالیسم مرا نفی می کند و بر بودنم می خندد و من می خندم به باور خام او که هر آنچه در من است از من است و هرآنچه از من است در من است ...

آه ای آسمان ... تو بگو من چه کنم این فلسفه ی عمیق بودن را ؟؟؟

خلاصه اینکه :

از بهار تا پاییز دلم تنها دمی خیال فاصله است ... کاش ما آدمها خیال هامان را کمی جدی تر می گرفتیم ( یا اینکه بگیریم ) !!!

یا علی

حمید

(بدون عنوان)

حمید تنها — Sun, 15 Jun 2008 21:35:50 GMT

و کمی زندگی ۱۱

امشب اینجا واژه ها نای ماندن ندارند . مانده اند در این وادی بی رنگ تن . از پی بودنی هراس انگیز ، ماندنی وسوسه انگیز .......... و پاییز با شولای هزار رنگ خویش می خرامد و هیچ کس را باور دیدن نیست .

هنوز چامه چامه غزل می سرایم بر اندوه بی پایانش و مانده ام ....... آری مانده ام در میان طلاتم بی پایان ماندن !!!

منشور بودنم را بر تارک بی حیای پاییز سراییده ام و سپیدار بلند خانه ی سهراب را گواه گرفته ام .

هنوز شیون شیون درد می بارد بر سایه سار کوچه ی فرهاد و کودکان خانه ی پاییز جان می دهند بر سریر سنگ فرش سرد .

اینجا هنوز درد می بارد از پنجره ی نیمه باز خانه ی همسایه . هنوز ننگ می بارد از حنجره بیداد همسایه.

دامن دامن غزل می گسترانم بر شرم بی حیای امید . سبد سبد مریم می نشانم بر کوره راه پاییز و دفتر دفتر حزن می نویسم بر الاهای بی جواب بودن.

من ماندم از برای چشم های ساده ی مادر و نگاه معصوم کودکانه اش .

دیری است که نگاره بی مثال شب فرسنگ فرسنگ عشق می بافد بر تار و پود بی جان خانه ی غم و آسمان بغض می کند .

میان همهمه ی ستاره های سوخته ی شب ، چگونه دل می شورانی ؟؟؟ نفیر بی گدار شب موج کین می زند بر سرای حزن آلود جان ؟؟؟ تو چگونه تن می رویانی ؟؟؟ من نشسته ام در میان هجوم بی شمار نگاه کین !!!

با دلی پر از طالوت !! چگونه دل داده ای به جالوتی خام ؟؟؟

نگو که نمی دانی مرا .......

روزگارمی گذرد و آنانی که می پنداشتی روزی تو را بودند اکنون هیچ می شوند در برابر نفس خویش .

آری هنوز هم منم… حمید ...

ساده دلی ام را به چشم می بینم و حزن دلم را بر دفتر پر چین قلب نفسی خام می نویسم .

من چه کرده ام ؟؟؟

نه از عشق مرا بایدی شد نه از دوست . بر کوره راه خانه ی امیدم ......... نگاه کن !!!

پیر زنی ژنده پوش می خندد به رسوایی منشور دل و تو دل می سپاری به داستان ننگ بودن من.

یکی بود یکی نبود ...

لخت و عور تنگ غروب ،

سه تا پری نشسته بود ...

ما پری نبودیم !!! سه روح بودیم ............

سه روح در یک نفس ... اینک تنها منم ... نه نفسی ماند و نه .....

آهای با توام ...............

این منم ... حمید ... هر آنرا که می خواهد ببیند و هر آنکه نمی خواهد کور باید ....... من نه آن سرو بلندم که باد براندازتش . نه آن تهر حقیرم که آب بفرسایدش ... من نفیر حقارت نردبان همسایه ی قیصرم!!!

آری این منم .......

بر دفتر دل قفلی به ابد زده ام . و دست خویش را با غمزه ی نگاهت داغ کرده ام که دگر ، نه من منم که دل برسانم به دوست .

در میان روزگاری گرگ طینت چگونه بره ای رام باید ؟؟؟

مانده ام .... ببین که مانده ام در وهم که چرا خنجر دوست چنین دل ربا می خراشد جان را.

آری ... ما سه روح بودیم در یک نفس ... اینک نه نفسی ماند و نه .....

آه ....

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود.

برای تنهایی ام . غریبه نیستی بگذار بگویم . اینجا همه خنجر به چشم دارند و با فریب زبان تو را دوست می نمایانند.

لیک هنوز شب مرثیه می خواند از برای بودنم . و دفتر پر چرک بودنم خیس می شود از آب گل آلود نفس .

تیک تاک ساعت امانم را بریده است ... پتکی شده است بر هیبت بی جان شب ... می دانم باید رفت .... اما قلم رهایم نمی کند ... نمی خواهم تمام شود و دوباره شروع شود ...... و کمی زندگی (...) نمیدانم کدامین قسمت از وجودم را اینک می نویسم ؟؟؟

اینها کمی زندگی نیست اینها عمر من است .... که آن سوی تر نگاره ی مست شب نشسته است بر پرچین دیوار همسایه و می شمارد تکه تکه های وجودم را ، و می خندد به نفی بودن من ،که کی ؟؟؟ کجا؟؟؟ چگونه ؟؟؟ مرا انتها باید ؟؟؟

گفتم همسایه !!!............

پیر مرد همسایه مان خوب است . می گوید بی وفا شده ای حمید .. و من می خندم ... به کودکی ام ...... او هنوز مرا دوست دارد... به اندازه ی هفت سالگی ام.... شاید تنها اوست که هنوز می پندارد من همان کودکم ...

یادش بخیر آن روزی که او بود و دنپایی و بچه های کوچه ، زندگی و عشق برایمان توپ فوتپالی بود در دستان حریصش و با پاره شدن توپ دلمان چاک می شد .

بگذریم .......

از عشق می نوشتم ؛ از سینه ی پر درد بودن که چگونه حزن می بافد بر تارک خویش ...

اینجا صدای پای شب هنوز خیس است ولی باور دیدن نیست .

خلاصه اینکه :

ما آدمها آنچنان مست بودنی هراس انگیز شده ایم که نه خود را شناختیم و نه بودن را و نه نفس را که سقراط چرت نگفته است !!! آری ...

ما لیاقت شوکران را نداریم .

یا علی

حمید

(بدون عنوان)

حمید تنها — Sun, 15 Jun 2008 21:33:42 GMT

جسم ها مقصودی دارند که ما از آن چیزی نمی دانیم آنها به دلایلی زمینی از یکدیگر

جدا میشوند اما روح در دست عشق باقی می ماند تا زمانی که مرگ فرارسد و آن ها را نزد خداوند برد.

برو ای عشق من زندگی به تو امر کرده است و تو باید از آن اطاعت کنی و من نیز باید

فرمانبردار از زخم های به جا مانده باشم...

برو محبوبم و خود را در بین جذابیت ها و سرگرمی ها و مشغله های روزگار و اطرافیان

مخفی و پنهان سازو این تصور همیشگی را داشته باش که فاصله مانند طنابی ضخیم جسم و روحمان را گرفتار کرده است...

اما....هنگامی که ارواح برمی خیزند و در نور لذات خویش عظمت مییابند روح من در

سایه ی درد های خویش و در میان طناب همیشگی تو یخ میزند.....

بدون این که حتی توانسته باشد وابستگی این طناب را از عمق باور هایت جدا سازد.....

*********

دهان ات را میبویند ...

مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلت را میبویند

روزگار غریبی است نازنین

و عشق را

کنار تیرک راهبند

تازیانه میزنند

عشق را د پستوی خانه نهان باید کرد...

در این بن بست کج و پیچ سرما

آتش را

به سوخت بار سرود و شعر

فروزان میدارند.

به اندیشیدن خطر مکن.

آنکه بر در میکوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنکه قصابانند

برگذر گاهها مستقر

با کنده و ساتوری خون آلود

و تبسم را بر لب ها جراحی می کنند

و ترانه را بر دهان.

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد.

ابلیس پیروز. مست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است.

آری... روزگار غریبی است نازنین

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

احمد شاملو

((یادواره ای از قیصر دیروز))

(بدون عنوان)

حمید تنها — Sun, 15 Jun 2008 21:31:52 GMT

وخط فاصله ماییم یا من یا تو

وگرنه فاصله ای نیست بین من تا تو

چه شد که نام توشدعشق و من شدم عاشق

کجای حادثه چشمم نوشت تنها تو

کجای حادثه از اتّفاق جاری شد

چگونه حل شده بودی در این معما تو

شبی که چشم تو پاشید روی خواب من

مرا دران طرف ندیدی آیا تو

توسنگدل شده بودی عزیز اما من

به سینه سنگ تورا میزدم اما تو...

هنوزمعتقدم خواب رفته پاهامان

وگرنه فاصله ای نیست بین من تا تو

(بدون عنوان)

حمید تنها — Sun, 15 Jun 2008 21:29:02 GMT

و کمی زندگی ( ۱۰ )

اینجا منم ........

حمید..........!!!!!!!!!!!

همانی که بود و نگاه بی تمنای بودنت را چون قاب عکسی دیرین بر رخ کشید تا عکس حظورت را بر دیوار قلبش احساس کند .

می گفتی بودنت را برای بودن هر آینه داده ای و مانده ای میان این و آن ، تا باشی هر آنچه این خواهد و آن شود . اما ندانستی که بودنت چون فصل بی ریای نگاه مادر حریمی ندارد برای تن . تن مرا محرم خویش است و خویشتن مرا محرم تن .

آری ...

اینجا هنوز از صدای گریه های پرصِلای شب تنم میخ می شود میان همهمه ی باور نبودنت .

آری با توام......... این سان .......... رو برویت . مست نگاه پر تمنای رفتنت و این سیل عظیم از تردید نگاه عکست بروی سنگ قبر دلم.

آه ای بیرحم زمانه ی بیداد . هر آن دم میستانی مرا ، ز دل . بر خویشتن می کشی بودن ، مرا .

چنین زار و ناتوان دستهای مادرم ببین !!! چه می خواهی از او دل ؟؟؟ چشمهای بی ریایش را اشک نماند.

ازهای و هوی بودنت بیم کن . آه ای بیرحم زمانه ی بیداد .

..............

............

..........

........

......

....

اینجا همه شب از برای نبودنت با نگاهی مانده از هیچ ، پوچ می شوم و بغض سنگین درونم را بر رهگذران شب می پوشانم ...

باشد تا بدانی بودنت را چنان مستانه زمزمه می کند باد که هرم صلای غریبانه اش می پیچد در این آوند زمانه ی بیگار .

که این سان.............

من مستم و تو هشیاری و دانم که دانی و خاموشی درون را نیک دانی که اینگونه مرا بی تاب نگاهت می گذاری.

آهاااااااااااااااااااااااااااای ... با توام ....

یادگار هَشیوار اهورایی مزدا !!!

لجام ماندن بر بند بند تنم نقش بسته است . مرا بند بگشای و رها کن از خویشتن .

این چنین زار مپسند حال درونم را ...

تو نیک می دانی مرا .......... چون خالق ، ماسوا را . اگر چه کفر می نماید این حرف مرا و هشیوار عاقل نخواند مرا .... بگذار زار بگویم تو را ... مرا نای ماندنی نماند .... این چنین زار مپسند مرا .

این سان .......... اینجا هنوز هم منم ........ حمید .....

هنوز این چکامه های بودن را چون تخته سنگی عظیم بر دوش می کشانم و می کشاندم ....

وای بر من ... وای بر تن .......... که این چنین خرامان به سوی کجا می روم ؟؟؟

اینجا از نای بی نوای شب ما را هوای عیان روز نیست . ما مست لعل دردانه ی شبیم .

نشسته ایم چون بوم بر تک شاخه ی این درخت پیر بُن . تا شاید روزی دستی رسد و این سایه ی بی شرم منحوس را بر کند از تن ..........

هنوز مانده ایم ..... اگر چه خسته از نیش خند های مست روزگار گشته ایم و دل به بودن هر آنچه الاغیر بسته ایم . اما هنوز هم مانده ایم ...

اینجا منم حمید ...

نگاره ی وجودم را به تاراج کین برده اند و این چنین مستانه بر خیال بودنی می خندند .

آهااااااااای……….. با تو ام .

یادگار نخجیر سرد پاییزی ام !!!

میان آسمان و زمین دست در کدامین جام عشق نهادی که این چنین خرامان به سوی ناکجا می روی ؟

بیا و دست بیچاره ی آسمان را دامن گیر و نگاهی ز فخر بفروش بر هیبت بی جان زمین !!!

وااااااای ........

وای بر تن !!!

مرا نگاهی به کین ، همین بس باشد ، که سوختن وجود را می شوراند . منم همان بودنی که هست و نیستش را باخت . این چنین زار چه می خواهی از او دل ؟؟؟

خلاصه اینکه ؛

آری :

میان روز شب صدای ناقوس عشق رواست لیک هر گوشی را شنیدن نباید . بیچاره باش تا دل بشورانی .

یا علی

حمید

(بدون عنوان)

حمید تنها — Sun, 15 Jun 2008 21:25:25 GMT

خسته ام از زنده بودن ...

زندگی در این سراسر گور متروک زمان .

در این هویدایی که نه نام و نشانی

نیست از انسان و

بابانگ جرس فریاد سردادست این مخلوق بی وجدان .

چه تدبیری بیاندیشم بر این خاکی که تا دیروز

مشق دفتر فرزانگانی بود ،جنگاور...

ولی امروز جز ننگ و سیاهی نیست رنگی

تا شود زینت برای عشق پاکانی

که تنها یادی و نامی زخود در این جهان دارند .

زمین و این زمینیها همه در چنگ ابلیسی گرفتارند ....

« عاطفه هاشم ورزی

(بدون عنوان)

حمید تنها — Sun, 15 Jun 2008 21:22:08 GMT

می روم دل را در این ویرانه ها جا می گذارم .

خویش را در انزوای درد تنها می گذارم .

خلوتی دارم که در آن با خیالی کودکانه .

گاهگاهی عشق را دزدانه آنجا می گذارم .

باز می ترسم ز طغیان گناهی که نکردم !!!

نا گزیر از عشق بر احساس خود پا می گذارم .